H θεσπιση Αρνητικής Αναγνωριστικής Αγωγής ως του μόνου ΠΛΗΡΟΥΣ δικονομικου όπλου απέναντι στις αντισυνταγματικές θεσπίσεις φόρων, τελων και εν γενει βαρων απο το «ελληνικο κρατος».


Αρνητική   Αναγνωριστική   Αγωγή    κατά   του     δημοσίου : H δικαστική εκδοχή του «Δεν χρωστάω» για όσους πράγματι επιβαρύνθηκαν παράνομα ή υπέρμετρα & κινδυνεύουν να στερηθούν βασικά βιοτικά αγαθά.

(updated)

Το «δημοσιο», η εκαστοτε κυβερνηση, επιμεριζει πολλαπλα φορολογικα βαρη σε διαφορετικες χρονικες στιγμες εντος του ιδιου ετους και με διαφορες ονομασιες (τελη, φοροι, εισφορες) για να αποφευγεται η συνολικη εικονα των ετησιων οφειλων που μας ζηταει.

Το ορθο ομως θα ηταν να μας βγαζει ΕΝΑΝ ΦΟΡΟ ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ και οχι εναν με τη ΔΕΗ, εναν με το εκκαθαριστικο , εναν με τις εισφορες εναν με το δημο, εναν με τελος επιτηδευματος, εναν για τα χωραφια, εναν για τα μαντρια κλπ.

Ερχεται λοιπον και λεει πονηρα :  Ναι, σου εβαλα ΕΤΗΔΕΕ αλλα εαν εισαι αναπηρος κατα 99% κι εχεις εισοδημα 0,1 ευρω, κανε αιτηση και ΙΣΩΣ σε απαλλαξω.

Εισαγει δηλαδη καποιες φοροεξαιρεσεις ταχα μου ως κοινωνικο κριτηριο ΣΕ ΜΕΡΙΚΟ και ασημαντο ΕΠΙΠΕΔΟ μονο, δηλαδη επι ενος μονο φορου η τελους!

Αρα σου λεει, σε απαλλαξα εν μερει απο το ΕΤΗΔΕΕ,  εισαι οκ!

Ταυτοχρονα ομως εξακολουθει να  επιβαρυνει με τα υπολοιπα φορολογικα ΒΑΡΗ χωρις γενικευμενο αφορολογητο οριο !: Στο φορο εισοδηματος, απο το πρωτο ευρω (!), στα τελη επιτηδευματος, στις εισφορες των ταμειων, και προσφατα στα τελη επι αγρων και μαντριων (!).

Τα επιμερους ομως αυτα ως ανω φορολογικα ΒΑΡΗ τοσο καθενα ΕΚΑΣΤΟ οσο και σαν συνολο ΜΑΖΙ, ΣΥΧΝΑ ΥΠΕΡΒΑΙΝΟΥΝ ΤΟ ΕΤΗΣΙΟ ΕΙΣΟΔΗΜΑ ΤΟΥ ΦΟΡΟΛΟΓΟΥΜΕΝΟΥ ΠΟΛΙΤΗ!

Το μπαραζ αυτο υπερφορολογησης ειναι ανεπιτρεπτο καθως θετει υπο καθεστως ανασφαλειας & ποινικων και διοικητικων κυρωσεων οσους πολιτες, ειδικα αυτοαπασχολουμενους, δεν εχουν επαρκη ετησια εισοδηματα, κατα παραβαση σωρειας Συνταγματικων Αρχων.

Ποσως  εχει δε σημασια, εαν τα βαρη, ονομαζονται τελη η εισφορες, η αν ειναι ανταποδοτικα Η ΜΗ. Αυτο που εχει σημασια ειναι αν ΔΥΝΑΤΑΙ ο επιβαρυνθεις πολιτης να τα πληρωσει με βαση το ετησιο εισοδημα του, για δυο λογους:

1) Nα μην εξαθλιωθει, στερουμενος τα χρειωδη – αρχη της αξιοπρεπειας και της συνεισφορας στα βαρη αναλογως με τις οικονομικες του δυναμεις.

2) Δεν υπαρχει καμια ανταποδοτικοτητα, που να μην υποκειται στις ανωτερω 2 αρχες  και την αρχη της αναλογικοτητας, κοινως την αναλογια μεσου προς σκοπο. Πχ «θελω – λεει το κρατος –  να συνεισφερεις στα δημοσια εσοδα», πλην ομως αντιλεγουμε, «αγαπητο κρατος δεν θα αναγκασεις κανενα αδυναμο ειδικα πολιτη να στερηθει την ιδιοκτησια του και αλλα βασικα αγαθα, οπως ενα επαρκες εισοδημα προς επιβιωση, προκειμενου να καλυψεις τις «συνεχως διογκουμενες δημοσιονομικες σου «τρυπες».

Περα απο το ανωτερω ουσιωδες και πολυ σοβαρο ζητημα εκτροπης του Συνταγματος, υπαρχει και το οτι αναγκαζεται ο πολιτης να προστρεχει σε συνεχη βαση σε δεκαδες οργανισμους απο τη ΔΕΗ, τη ΔΟΥ, τους Δημους, τις Πολεοδομιες, τα ασφαλιστικα ταμεια κλπ, για να καταθασει, να πληρωσει, κλπ κλπ.

Καμια δουλεια δεν εχει ο πολιτης να μπαινει σε αυτη τη διαδικασια. Αν θελει το κρατος μας χρηματα ας βρει ΕΝΑΝ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟΝ ΕΝΙΑΙΟ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟ ΦΟΡΟ για καθε ετος, που να περιλαμβανει με απλο και λιτο τροπο το φορο του, τις εισφορες του κλπ, ΚΑΙ:

1) Να ρυθμιστει ο φορος αυτος κατα τροπο ωστε να επιτρεπει ενα επαρκες εισοδημα επιβιωσης στον πολιτη.

2) Το κρατος να τον εισπραττει ΚΕΝΤΡΙΚΑ ΚΑΙ ΕΦΑΠΑΞ και ας τον διανειμει μετα το ιδιο μεσω του προυπολογισμου του εκει που θα αποφασισει (δημος, ταμεια, δεη, κλπ). Δε γινεται να εχει καταντησει ο πολιτης αμισθος υπαλληλος του κρατους με ολη αυτη την καταιγιδα φορων, λογιστικων σχηματων (αποδοση ΦΠΑ, ρυθμισεων, διακανονισμων κλπ) και υπηρεσιων!

Με αλλα λογια, μαζι με το «ελαχιστο εγγυημενο εισοδημα» που μας υποσχονται εσχατως οι πολιτικοι ως νεο … κατακτημα (οταν εχουν καταργησει το αφορολογητο, που ΑΥΤΟ ΑΚΡΙΒΩΣ εγγυοταν!!!), πρεπει να μας εξασφαλισουν πρωτα και το ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΕΓΓΥΗΜΕΝΟ ΑΠ-ΟΔΗΜΑ! 
Κοινως το ελαχιστο ποσο που θα αποδημευει απο τις τσεπες μας για το δημοσιο ταμειο! Ου μην και το ελαχιστο εγγυημενο  υπ-οδημα!

Ποση πρεπει να ειναι η ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΗ ΕΠΙΒΑΡΥΝΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ? 20%, 30%? Να μεγαλωνει η συνεισφορα οσο αυξανει το εισοδημα? 

Εκτιμω οτι πρεπει να υπαρχει ενα αφορολογητο ποσο της ταξεως των 8 με 10 χιλιαδων ευρω ετησιως, που να απαλλασσεται ολικα απο βαρη. Εαν η Ελλαδα δεν ειχε τοσο ακριβο κοστος ζωης και δημοσιων υπηρεσιων (ΔΕΗ, κλπ) θα ελεγα να ειναι τα 6.000 ευρω.  Ομως ειναι πανακριβη χωρα.

Απο κει και περα, η φορολογηση πρεπει να ειναι ετησιως ΕΝΙΑΙΑ (τελη, φοροι, εισφορες, ενα πακετο) και να ΜΙΚΡΟΚΛΙΜΑΚΩΝΕΤΑΙ με πολλες διαδοχικα αυξητικες κατηγοριες (πχ 5%, 10%, 15% του εισοδηματος ανα 5.000 ευρω επιπλεον εισοδημα).

Αναλυτικοτερα:

Και προ αλλά κυρίως ΕΠΙ μνημονίου το ελληνικό δημόσιο θέσπιζε και θεσπίζει νέες επιβαρύνσεις απείρου εμπνεύσεως επί των φορολογούμενων ή αυξάνει ΜΕ ΑΠΙΣΤΕΥΤΟΥΣ ΡΥΘΜΟΥΣ ΤΟ ΥΨΟΣ των ήδη υπαρχουσών. Φόροι, ανθυποφοροι, τέλη, εισφορές, χαράτσια, πρόστιμα και φόροι που δεν αναγνωρίζονται ως φόροι, μονό και μονό για να μην … είναι δυνατόν να προσβληθούν!

fotolia_562395_smaller1.jpg

Σ αυτό το πλαίσιο απογύμνωσε τους πολίτες τόσο από την προστασία του άρθρου 4.5 του  Συντάγματος καταργώντας το αφορολόγητο, αλλά φρόντισε από παλιά να τους…δυσκολέψει και  το δρόμο δικαστικής τους δικαίωσης (εδω και χρόνια) καθιστώντας τα κλασσικά δικονομικά τους όπλα….άχρηστα!

Και εξηγούμε : Τα όπλα αυτά  – και λογω έλλειψης φαντασίας των  δικηγορών – είχαν παραδόξως  περιοριστεί στην προσφυγή και την …ανακοπή.

Και τα δυο, έχουν εγγενείς περιορισμούς, που ΕΚ ΤΟY ΠΟΝΗΡΟΥ έθεσε το μπαμπέσικο κράτος μας ώστε είναι απρόσφορα και ΑΝΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΑ:

1) Εντελώς διαφορετικές προθεσμίες άσκησης ανά περίπτωση και σε ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΡΑΓΙΚΑ ΣΥΝΤΟΜΕΣ ώστε τα μέσα αυτά, μέχρι ασκηθούν, να πάρει χαμπάρι ο μέσος πολίτης τι γίνεται, να βρει δικηγόρο, να συμφωνήσει στην αμοιβη, να προλάβει ο δικηγόρος…τσουπ, χάνεται το…30/60 ήμερο (ανάλογα) της προθεσμίας και βουαλα, η προσφυγή σας απορρίπτεται ως εκπρόθεσμη!!

Άλλο και τούτο βέβαια, ειδικά σε περιπτώσεις ΚΑΤΑΦΑΝΟΥΣ ΥΠΕΡΒΑΡΥΝΣΗΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ να προκρίνει ο δικαστής την τήρηση της δικονομίας από την ..ουσία που είναι η ΑΠΟΔΟΣΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ Η ΑΠΑΛΛΑΓΗ ΤΩΝ ΑΔΥΝΑΜΩΝ (Εναντίωση στο δικαίωμα δικαστικής προστασίας λογω τραγικά μικρών προθεσμιών. Κι ο ταχύτερος δικηγόρος δεν μπορεί να παρακολουθήσει να συγκεντρώσει,  να συντάξει ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΘΕΣΕΙ σε …30 η 60 μέρες με βαση εναν ομαλό ρυθμό εργασίας!

Ουτε και ειναι υποχρεωμένος να γινει Βέγγος και αυτός και ο πολίτης χαριν των… αδικαιολόγητων ΔΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΠΡΟΝΟΜΙΩΝ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ! Δεν κατάλαβα δηλαδή, εαν ηταν 2 χρόνια το οριο άσκησης προσφυγής και ανακοπής  τι θα πειραζε? Το πιάσατε το υπονοούμενο).

Υπαρχουν και καλύτερα βέβαια, οπως η προσθεσμια άσκησης ανακοπής κατα εκτέλεσης  όπου ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΠΡΟΒΑΛΛΕΙΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ (!) ΕΝΩ ΕΧΕΙΣ ΜΟΛΙΣ 3 ΜΕΡΕΣ ΝΑ ΕΙΔΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΤΟΝ ΔΙΚΗΓΟΡΟ ΣΟΥ, ΑΥΤΟΣ ΝΑ ΠΡΟΛΑΒΕΙ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΘΕΣΕΙ, ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΩΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΙΔΑΝΙΚΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΓΙΑ ΟΠΟΙΟΝ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΜΕΘΟΔΟΥΣ ΤΕΧΝΙΚΗΣ ΠΡΟΚΛΗΣΗΣ ΕΜΦΡΑΓΜΑΤΟΣ & ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΟΥ.

2) Απροσφοροτητα λογω του ότι τα ένδικα μέσα/βοηθήματα έχουν καθαρά αποσπασματικό ρολό ώστε πολύ δύσκολα να μπορεί κάνεις ΜΑΖΙΚΑ να αποκρούσει με αυτά 1,2 και περισσότερες επιβαρύνσεις, ώστε να «ξεκαθαρίζει» τους λογαριασμούς του με το ελληνικό δημόσιο, πόσο μάλλον που κάθε απαίτηση αυτού έχει διαφορετική ημερομηνία που βεβαιώθηκε, άλλη που επιδόθηκε  άλλη που παραγράφηκε, άλλη, άλλη, άλλη και γενικά ένα μπάχαλο, που οδηγεί στην σχιζοφρένεια.

Π.χ. άλλη προσφυγή θέλουμε για το εκκαθαριστικό του 2011, άλλη για του 2012 κοκ και φυσικά άλλη ανακοπή αν χάσουμε την προθεσμία για το 2011, άλλη για το 2012 κοκ, ώστε το πράγμα πραγματικά να βαίνει ανεξέλεγκτο!!

Προσθέστε ότι το δημόσιο ενώ εκφράζεται και επιβαρύνει τόσο με τη ΔΟΥ σας αλλά και σωρεία ΝΠΔΔ και ΝΠΙΔ, απαιτείται ΧΩΡΙΣΤΟ ΔΙΚΟΓΡΑΦΟ ΑΜΥΝΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΘΕΝΑ ΚΑΙ ΑΡΑ ΠΟΛΥΔΙΑΣΠΑΣΗ, ΣΤΕΡΗΣΗ ΠΛΗΡΟΥΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΛΟΓΩ ΑΥΤΗΣ, ΕΞΟΔΑ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΡΧΗΣ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ. ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΧΡΟΝΙΚΗΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΜΕΣΩΝ ΚΑΙ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ.

3) Προσθέτουμε ότι το ελληνικό κράτος έχει κάνει εγκληματική κατάχρηση της φοροεπιβολης, αλλάζει κάθε χρόνο εδω και χρόνια ΣΥΝΕΧΩΣ τα φορολογικά δεδομένα, ώστε ο πολίτης  (και ο δικηγόρος του και ο λογιστής του) να μην γνωρίζει που, πως, πότε και ΕΑΝ απειλείται.

Πχ μόλις πρόσφατα πληροφορηθήκαμε ότι θα θεσπιστεί η κατάσχεση λογαριασμών και η ποινική δίωξη κατά μικροφιλότιμων ακόμα και ..300 ευρώ, ενώ πχ πρόστιμα και ανάλογες υπέρογκες κυρώσεις θα έχουν και οι …πάμφτωχοι που αδυνατούν να ασφαλίσουν το όχημα τους.

4) Αν προσθέσουμε στις ανωτέρω αβεβαιότητες τα προσθετά δικόγραφα των ασφαλιστικών μέτρων, ώστε να προστατεύει ο άμεσα απειλούμενος, το δικαστικό ένσημο, παράβολα, αμοιβή δικηγόρου κλπ αντιλαμβανόμεθα τη ματαιότητα που νιώθει ο πολίτης να…προσβάλλει ας πούμε 3 χωριστές πράξεις που του επιδικάζουν από πχ 400 ευρώ παρανόμως, όταν  πρέπει να κάνει τόση δουλειά ο δικηγόρος του (3 δικόγραφα) και συγχρόνως τα έξοδα του να αποβούν περισσότερα από όσα αποφύγει δικαστικά, ΑΝ ΦΥΣΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΘΕΙ!

Αυτή είναι η διοικητική δικονομία της χώρας μας και τα συγχαρητήρια σας στους νομοθέτες της.  Είναι αυτοί που συχνά πυκνά μιλούν για δημοκρατικά δικαιώματα στη Βενεζουέλα και αλλαχου, το δικαίωμα στην ακρόαση κονσέρτου και αλλά όμορφα όταν οι ίδιοι μας κατέστησαν χωρά με δικαιώματα και διαδικασίες  τριτοκοσμικών.

Σε κάθε περίπτωση, το μονό όπλο που φαίνεται ότι αποτελεσματικά μπορεί και τις διαφορετικές προθεσμίες ΝΑ ΥΠΕΡΒΕΙ και περισσότερες της μιας απαιτήσεις του δημόσιου ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΙ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΠΛΗΡΗ ΑΜΥΝΑ (ΚΑΙ ΕΠΙΘΕΣΗ ΦΥΣΙΚΑ) ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΚΑΤΑΠΑΤΗΤΩΝ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ

Η ΑΡΝΗΤΙΚΗ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΤΙΚΗ ΑΓΩΓΗ.

Ο Κωδικας Πολιτικης Δικονομιας την επιτρεπει, δηλαδη στις σχεσεις ιδιωτικων διαφορων, ειναι παραδεκτη, ο κωδικας διοικητικης δικονομιας ομως, ΣΙΩΠΑ, εισαγωντας ενα απαραδεκτο δικονομικο περιορισμο, που και τον πολιτη εμποδιζει να απολαυσει ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΗ και ΟΜΑΛΗ δικαστικη προστασια, και εισαγει πολλαπλες απαραδεκτες δικονομικες προυποθεσεις, γραφειοκρατια κλπ στα υπαρχοντα ενδικα μεσα και βοηθηματα (προσφυγη, ανακοπη κλπ) ωστε να εχουμε καταστρατηγηση καθε εννοιας «οικονομιας της δικης»

Λίγα λόγια για να την γνωρίσουμε :

Η αρνητική αναγνωριστική αγωγή (άρθρο 70 ΚΠολΔ) είναι η αντίστροφη της θετικής αναγνωριστικής αγωγής, υπό την  έννοια ότι έχουν αντιγραφεί οι ρόλοι του ενάγοντος και του εναγομένου (ΕφΑθ 2393/1988).

 Με την αγωγή αυτή και την  αντίστοιχη απόφαση αποτρέπεται βλάβη του οφειλέτη με την έννοια ότι αίρεται ο κίνδυνος φαλκίδευσης της περιουσίας  του (ΑΠ 270/1971).

Η αγωγή ασκείται από τον διάδικο εκείνον, ο οποίος θα νομιμοποιούνταν παθητικώς, αν είχε ασκηθεί κατ’ αυτού θετική  αναγνωριστική αγωγή.

Για την πληρότητα του δικογράφου αρκεί η με την αγωγή γενική άρνηση από τον ενάγοντα των πραγματικών περιστατικών, που στηρίζουν το προβαλλόμενο από τον εναγόμενο δικαίωμα. Ο ενάγων πρέπει να έχει άμεσο έννομο συμφέρον, είναι δε άμεσο το έννομο συμφέρον, όταν η ανάγκη παροχής της έννομης  προστασίας είναι ενεστώσα, υφίσταται δηλαδή κατά την έναρξη της δίκης και θεωρείται ότι γεννιέται τούτο ευθύς ως  προσβληθεί, ή αμφισβητηθεί το δικαίωμα, ή η έννομη σχέση, γιατί από τότε η αναγκαιότητα της προστασίας ανακύπτει  και είναι άμεση (ΑΠ 385/1999, ΑΠ 345/1992).

Ο εναγόμενος μπορεί να εγείρει κατά του ενάγοντος την θετική αναγνωριστική αγωγή. Ο ενάγων όμως κατά του εναγομένου  δεν μπορεί συγχρόνως με την αρνητική αναγνωριστική αγωγή να εγείρει κατά του εναγομένου και την θετική  αναγνωριστική αγωγή (ΠολΠρΘεσ 10003/1996, ΠολΠρΘεσ 14356/2003)

(ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ :

A)  http://xkarampagias.gr/page4.php?post=698

B) http://www.kostasbeys.gr/articles.php?s=5&mid=1479&mnu=3&id=18739)

Σε κάθε περίπτωση λοιπόν η αρνητική αναγνωριστική αγωγή μπορεί να είναι ένα πιο ΠΛΗΡΕΣ και ΑΣΦΑΛΕΣ ΜΕΣΟ ΑΜΥΝΑΣ. Οι χρονικοί προσδιορισμοί της δεν διαφέρουν των λοιπών ένδικων μέσων, αλλά σημασία έχει ότι μπορεί κάνεις να ασκήσει ΣΥΝΟΛΙΚΗ ΑΜΥΝΑ επί των ΦΕΡΟΜΕΝΩΝ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΟΦΕΙΛΩΝ του ΜΕ ΕΠΙΚΛΗΣΗ ΒΑΣΙΚΩΝ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΤΑΞΕΩΝ αλλά και προσωπικών ενστάσεων και βοηθητικών νομών.

Η ΣΥΝΟΔΕΥΣΗ ΤΗΣ με ασφαλιστικά μετρά επιβάλλεται φυσικά,  ενώ επιβαλλεται προς το παρον Η ΣΩΡΕΥΣΗ ΤΗΣ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΔΙΚΟΓΡΑΦΟ ΜΕ ΠΡΟΣΦΥΓΗ Η ΑΝΑΚΟΠΗ, ΩΣ  ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΟ ΜΕΣΟ ΑΜΥΝΑΣ.

Ειτε νομολογιακα, Ειτε με αναθεωρηση του Κωδικα Διοικητικης Δικονομιας ΠΡΕΠΕΙ να ενταχθει ως παραδεκτο, ισοτιμο και αυτοτελες μεσο αμυνας του πολιτη.

Παραπομπη 1 : 

«Aν ο κατά το άρθρο 2 § 2 ΚΕΔΕ εκτελεστός τίτλος δεν είναι  δημόσιο έγγραφο που βεβαιώνει την έκδοση διαπιστωτικής διοικητικής πράξης διοικητικής αρχής, αλλά πρόκειται για δημόσια  ή ιδιωτικά έγγραφα που αποδεικνύουν ή πιθανολογούν χρηματικά χρέη του διοικουμένου από συμβατική έννομη σχέση ή από αδίκημα, που κατά τους ισχυρισμούς της διοίκησης φέρεται να έχει τελέσει, τότε δεν υπάρχει περιθώριο άμυνας του οφειλέτη με ακυρωτική αίτηση.

Σε μια τέτοια περίπτωση (και οχι μονο) η μόνη θεμιτή διέξοδος είναι η εναντίωση του οφειλέτη με αρνητική αναγνωριστική αγωγή ενώπιον του λόγω ποσού αρμόδιου πρωτοβάθμιου τακτικού διοικητικού δικαστηρίου, με παράλληλη αίτηση ασφαλιστικών μέτρων, υπο τη μορφή της αναστολής της εκτελεστότητας αυτών των εγγράφων, ως εκτελεστών τίτλων κατά το άρθρο 2 § 2 ΚΕΔΕ, δίχως φυσικά τους ανήθικους περιορισμούς του άρθρου 12 ν. 1867/1989.

Κι αν τυχόν ο κώδικας διοικητικής δικονομίας δεν προβλέπει την παραδεκτή άσκηση τέτοιας αρνητικής αναγνωριστικής αγωγής, τότε έπρεπε να είναι φανερό για καθέναν που καλλιεργεί το δίκαιο, δίχως παρωπίδες, ότι οι υπερνομοθετικοί κανόνες για δραστική δικαστική ακρόαστη και προστασία, στο πλαίσιο δίκαιης δίκης (Σ 20 § 1, ευρΣΔΑ 6 § 1 και ΔιΣΑΠοΔ 14 § 1) υπερισχύουν οποιασδήποτε ηθελημένης ή ανεπίγνωτης, καλοπροαίρετης ή εσκεμμένης παράλειψης του κώδικα διοικητικής δικονομίας.

(MΠΕΗΣ : Η ανακοπή προς ακύρωση του νόμιμου τίτλου της διοικητικής εκτέλεσης μετά τον ΚΔιοικΔ – Αίτηση ακύρωσης και παράλληλη προσφυγή http://www.kostasbeys.gr/articles.php?s=5&mid=1479&mnu=3&id=17367)

Παραπομπη 2 :

Oσα ορίζει το εδ. β’ της § 1 του άρθρου 73 ΚΕΔΕ είναι ανεφάρμοστα. Γιατι η διάταξη τούτη αφήνει την εντύπωση οτι κατα κανόνα με την ανακοπή του άρθρου 73 ΚΕΔΕ μπορούν να προταθούν ακόμη και αντιρρήσεις εναντίον της βασιμότητας της απαίτησης, που ισχυρίζεται το δημόσιο οτι έχει κατά του διοικουμένου με την επισπευδόμενη διοικητική εκτέλεση. Και οτι μόνον κατ’ εξαίρεση είναι απαράδεκτη η προβολή των αντιρρήσεων τούτων, άν τυχόν η διάγνωσή τους ανήκει σε άλλο (διοικητικό) δικαστήριο ή, πρίν απο την ολοκλήρωση της δικαιοδοσίας των διοικητικών δικαστηρίων, σε εκδικαστική επιτροπή, που δίκαζε με δύναμη δεδικασμένου.

Αλλ’ αφού ήδη, μετά το ν. 1406/83, όλες οι διοικητικές διαφορές ουσίας υπάγονται στη δικαιοδοσία των διοικητικών δικαστηρίων, εν όψει και της συνταγματικά κατοχυρωμένης δημόσιας αξίωσης καθενός για δικαστική ακρόαση και προστασία, όταν θίγεται στα δικαιώματα ή στα συμφέροντά του, γίνεται φανερό οτι σε κάθε περίπτωση, που το δημόσιο ισχυρίζεται οτι έχει χρηματική αξίωση κατά ορισμένου διοικουμένου, η διάγνωση της βασιμότητας αυτού του ισχυρισμού του δημοσίου υπάγεται σε χωριστό δικαστικό έλεγχο, έτσι ώστε, κατα τη γραμματική διατύπωση του άρθρου 73 § 1 εδ. β’ ΚΕΔΕ, η φερόμενη ως ακραία εξαίρεση να μεταβάλλεται σε απαράβατο κανόνα: δηλαδή οτι με την ανακοπή του άρθρου 73 ΚΕΔΕ είναι απαράδεκτη η προβολή αντιρρήσεων προς ακύρωση της επισπευδόμενης διοικητικής εκτέλεσης, όταν με τις αντιρρήσεις τούτες αμφισβητείται η βασιμότητα της απαίτησης του δημοσίου.

Φυσικά, μετά τις διευκρινίσεις που προηγήθηκαν, ανακύπτει συγκλονιστικό το πελώριο πρόβλημα: αφού, με εξαίρεση τις φορολογικές διαφορές, αλλά και πάλι μόνο για το 80 % του αμφισβητούμενου φόρου, η προσφυγή ενώπιον του αρμόδιου διοικητικού δικαστηρίου δέν έχει ανασταλτικό αποτέλεσμα, ο καθού η διοικητική εκτέλεση οφειλέτης δεσμεύεται απο το άρθρο 73 ΚΕΔΕ να υποστεί αδιαμαρτυρήτως την αναγκαστική εκτέλεση που επισπεύδεται εναντίον του, δίχως να έχει τη δυνατότητα να επικαλεστεί το αβάσιμο της εκτελούμενης απαίτησης που μονομερώς διέπλασε κάποιο όργανο του δημοσίου;

Είναι φανερό οτι η ενδεχόμενη καταφατική απάντηση στο ερώτημα τούτο δυναμιτίζει το εγγυημένο απο το σύνταγμα σύστημα δικαστικής ακρόασης και προστασίας πρόρριζα.

Αλίμονο, άν η νομοθετικώς οριζόμενη έλλειψη ανασταλτικού αποτελέσματος της προσφυγής μετέβαλλε τον καθού η διοικητική εκτέλεση οφειλέτη σε αιχμάλωτο – έτσι που να είναι υποχρεωμένος να υποστεί την εκτέλεση, να αναμένει με χρόνια και καιρούς την εκδίκαση της προσφυγής του, και στη συνέχεια να μήν έχει δυνατότητα να αποκτήσει εκ νέου την περιουσία που δίχως νόμιμη αιτία του πλειστηρίασε το δημόσιο.

Ούτε κάν την απόδοση όσων αθεμίτως εισέπραξε το δημόσιο να μήν μπορεί να επιτύχει, αφού δέν χωρεί αναγκαστική κατάσχεση κατά του δημοσίου [43] .

Οδυνηρότερη γελοιοποίηση της συνταγματικής κατοχύρωσης του δικαιώματος για δικαστική ακρόαση και προστασία δέ φαίνεται πως μπορεί να υπάρχει.

Και επειδή οι συνταγματικές ρυθμίσεις τίθενται για να περιορίζουν την αυθαιρεσία του νομοθετικού καταναγκασμού, γίνεται φανερό οτι το άρθρο 73 §1 εδ. β’ ΚΕΔΕ δέν μπορεί να επιβιώσει παρα μόνο σε αρμονία με το άρθρο 933 § 3 ΠολΔ. Δηλαδή οτι αντιρρήσεις, με τις οποίες αμφισβητείται η βασιμότητα της απαίτησης του δημοσίου, είναι όντως απαράδεκτες, άν έχουν ήδη κριθεί δικαστικώς με δύναμη δεδικασμένου. Σε κάθε άλλη περίπτωση το δικαστήριο έχει υπηρεσιακό καθήκον να εξετάσει τη βασιμότητα των αντιρρήσεων τούτων παρεμπιπτόντως, ως προδικαστικό ζήτημα του ακυρωτικού αιτήματος της ανακοπής. Δίχως εξοπλισμό της παρεμπίπτουσας τούτης εξέτασης με δεδικασμένο, έτσι ώστε να επιφυλάσσεται η τελεσίδικη διάγνωση της βασιμότητας της απαίτησης του δημοσίου στο δικαστήριο που θα εκδικάσει τη σχετική προσφυγή.

(ΜΠΕΗΣ : Αναζήτηση δικαστικής προστασίας στις σχέσεις με το δημόσιο τομέα: Απαράδεκτο αμφισβήτησης του χρέους προς το δημόσιο διαμέσου της ανακοπής του 73 ΚΕΔΕ – http://kostasbeys.gr/articles.phps=4&mid=1096&mnu=1&id=1355)

Κωνσταντίνος Παπακασόλας

Δικηγόρος Αθηνών

Advertisements