O θεσμός των υπερχρεωμένων νοικοκυριών (ιδιωτική πτώχευση) σε Ευρώπη και Αμερική


Παρατηρούμε οτι στη χώρα μας ο θεσμός εισήχθη με μεγάλη χρονική καθυστέρηση, μόλις το 2010, κι ενώ αφενός μεν η ιδιωτική υπερχρέωση άρχισε να αυξάνει απο το τέλος της εποχής του χρηματιστηριου (1999-2000) και να γιγαντώνεται στα μέσα της δεκαετίας του 2000, αφετέρου οι περισσότερες και πολυ πιο αναπτυγμένες οικονομικά χώρες απο την Ελλάδα ειχαν εισάγει το θεσμό απο την δεκαετία του 90, χωρίς καν να υπάρχει η μαζική ιδιωτική υπερχρέωση στις τράπεζες που ζήσαμε στη χώρα μας. 

Είναι ενα ακομα παράδειγμα της δημοκρατικής υστέρησης της χώρας,  παρα τις κατά καιρούς φανφάρες περί ευρωπαϊκής σύμπλευσης και κοινωνικής δικαιοσύνης. Παρά την ευχέρεια των πολιτικών αλλα και άλλων αξιωματούχων (πχ ευρωβουλευτων) να βρίσκονται εις τας Ευρωπας και να παρακολουθούν το εκεί νομοθετικό γίγνεσθαι, ουδέποτε νοιαστηκαν να αντιγράψουν έστω εγκαίρως εναν κοινωνικό θεσμό της προκοπής  ειμη μόνο καταναλισκουν τους παχυλούς μισθούς τους σε ταξίδια και ψώνια. 

Ακολουθεί σύντομο ιστορικό του θεσμού των υπερχρεωμενων στην Ευρώπη, μετα των πηγών :

Τα στατιστικά στοιχεία για την υπερχρέωση των νοικοκυριών σε ευρωπαϊκό επίπεδο, καθώς και πρόσθετες πληροφορίες σε σχέση με την άντληση των στοιχείων έδωσε στη δημοσιότητα η Γενική Γραμματεία Καταναλωτή.

Στο πλαίσιο της ενημέρωσης υπάρχουν πληροφορίες για την άντληση των στοιχείων που προκύπτουν από τα νοικοκυριά σε Αγγλία, Γερμανία, Σουηδία και Φιλανδία.

Όπως προκύπτει από τα στοιχεία και την ενημέρωση, όσον αφορά την Αγγλία, το θέμα της υπερχρέωσης ρυθμίζεται κυρίως με το θεσμικό πλαίσιο του 1986.

Η κήρυξη πτώχευσης πραγματοποιείται κατόπιν αιτήσεως του πιστωτή ή ενός από τους οφειλέτες του, όταν το δικαστήριο κρίνει ότι δεν υφίσταται προοπτική αποπληρωμής των οφειλών. Υπάρχει ακόμη η δυνατότητα των εθελοντικών ατομικών συμφωνιών, η οποία και εισήχθηκε το 1986, η οποία επιτρέπει στους οφειλέτες να έρχονται σε συμφωνία με τους πιστωτές με έναν περισσότερο άτυπο τρόπο.

Σε σχέση με την Γερμανία, το 1999 τέθηκε σε ισχύ θεσμικό πλαίσιο για τη ρύθμιση χρεών σε περιπτώσεις αδυναμίας πληρωμής ή υπερχρέωσης, το οποίο και τροποποιήθηκε το 2001. Ο συνολικός αριθμός των περιπτώσεων αδυναμίας πληρωμής ή υπερχρέωσης αυξήθηκε από 34.000 το 1999 σε 42.000 το 2000. Το 2001, η τάση αυτή συνεχίστηκε, ενώ το 2002 σημειώθηκαν 84.000 περιπτώσεις δικαστικής ρύθμισης χρεών.

Στη Σουηδία το θεσμικό πλαίσιο για την απαλλαγή των χρεών εισήχθη το 1994, τροποποιήθηκε και το νέο θεσμικό πλαίσιο τέθηκε σε ισχύ το 2007. Έχει θεσμοθετηθεί Αρχή Εφαρμογής του συγκεκριμένου θεσμικού πλαισίου η οποία, ωστόσο, δρα και προληπτικά διαθέτοντας ρόλο ενημερωτικό. Το 2006 1.500 άτομα και το 2007 περίπου 2.500 άτομα απαλλάχτηκαν από τα χρέη τους, μετά από απόφαση της συγκεκριμένης Αρχής.

Στην Φιλανδία τέλος, σχετικό νομοθέτημα για τη ρύθμιση χρεών τέθηκε σε εφαρμογή το 1993. Οι αιτήσεις για τη ρύθμιση των χρεών μειώθηκαν από 14.000 τα πρώτα χρόνια, σε 4.000 το 2005.

http://www.patris.gr/articles/178033?PHPSESSID=#.UXViqaIT03A

Οι ΗΠΑ (13ο κεφάλαιο της Bankruptcy Reform Act, 1978), διαθέτουν ήδη εδώ και 30 χρόνια ρυθμίσεις για την απαλλαγή των υπερχρεωμένων ιδιωτών από τα χρέη τους, όταν αυτοί αδυνατούν να ανταποκριθούν σε αυτά. Πολλές άλλες χώρες την τελευταία 15ετια έχουν υιοθετήσει αντίστοιχες ρυθμίσεις. Στον Καναδάς, την Ιαπωνία, τη Μεγάλη Βρετανία, και τη Δανία από το 1982, στη Νορβηγία, τη Σουηδία και την Αυστρία  από το 1994, στην Ολλανδία από το 1998,  στη Γερμανία και το Βέλγιο από το 1999, στη Γαλλία από το 2003, στη Πορτογαλία από το 2004, και στην Τσεχία  από το 2008.

http://www.mindev.gov.gr/?p=316

Τα ιδιωτικά «κουρέματα» διεθνώς
ΗΠΑ
: Ο αμερικανικός νόμος περί πτωχεύσεως δίνει τη δυνατότητα μερικής απαλλαγής από χρέη, με την προϋπόθεση ότι ο οφειλέτης θέτει τα υποκείμενα σε κατάσχεση εισοδήματά του στη διάθεση των πιστωτών του για διάστημα από τρία έως πέντε χρόνια.
Γερμανία: Στο πρότυπο των ΗΠΑ είναι η γερμανική ρύθμιση για τα «υπερχρεωμένα νοικοκυριά». Με τη διαδικασία αυτή παρέχεται μέσω της απαλλαγής από τα χρέη σε έντιμους αλλά οικονομικώς ατυχήσαντες οφειλέτες η δυνατότητα να κάνουν νέο ξεκίνημα στη ζωή τους.
Γαλλία: Η «αστική πτώχευση» εισήχθη το 1989, δίνοντας τη δυνατότητα προσφυγής του οφειλέτη σε μία επιτροπή φιλικής διευθετήσεως αρχικά και στο δικαστήριο στη συνέχεια, ώστε να «κουρευτούν» τόκοι και να δοθεί παράταση εξόφλησης.
Βρετανία: Υπάρχει η δυνατότητα πτωχευτικής διαδικασίας ιδιώτη. Το δικαστήριο μπορεί να εκδώσει προσωρινή διαταγή, ώστε να υπάρχει απαγόρευση εκτέλεσης.
Σκανδιναβία και Ολλανδία: Ισχύει μία εξωδικαστική διαδικασία με απαλλαγή του οφειλέτη από τα υπόλοιπα των χρεών του.
Αυστρία: Το ζήτημα προσεγγίζεται, όπως περίπου στη Γερμανία. Στο αυστριακό δίκαιο προβλέπεται ένα ελάχιστο ποσοστό για την ικανοποίηση των πιστωτών με μία περίοδο επτά ετών, στη διάρκεια της οποίας πρέπει να ικανοποιείται τουλάχιστον το 10% των απαιτήσεων. Διαφορετικά σε διάστημα τριετίας με ικανοποίηση του 50% των απαιτήσεων.
Τι Ισχύει σε Έννομες Τάξεις Άλλων Χωρών (αναλυτικα)
Advertisements