Ευάγγελου Κοροβίνη – Η Νεοελληνική Φαυλοκρατία (βιβλίο)


Ευάγγελου Κοροβίνη – Η Νεοελληνική Φαυλοκρατία

Όταν το ΠΑΣΟΚ κέρδιζε τις εκλογές της 18/10/1981 το διεθνές σκηνικό φάνταζε ιδιαίτερα ευνοϊκό για τη νέα κυβέρνηση. Η ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή ήταν ώριμη για να πειραματιστεί σχετικώς με νέα κόμματα που τοποθετούνταν ιδεολογικά σ’ ένα χώρο διαφορετικό τόσο απ’ αυτόν της κομμουνιστική αριστεράς όσο και απ’ αυτόν της βορειοευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας.

Πρώτα φορά πράγματι στην ελληνική πολιτική σκηνή, ένα μη κομμουνιστικό κόμμα είχε επιτύχει να αναπτύξει σε πανελλήνια κλίμακα μια δραστήρια και καλά οργανωμένη κοινωνική βάση. Το ΠΑΣΟΚ είχε κατορθώσει να επεξεργαστεί μια ιδιοφυή στρατηγική κατάληψης της εξουσίας, διεκδικώντας την αντιπροσώπευση των «μη προνομιούχων». Σε αντίθεση με την παραδοσιακή αριστερά που προσέγγιζε το πρόβλημα σε ταξική βάση, το ΠΑΣΟΚ ανέδειξε την ελληνική πολιτικο-οικονομική ιδιομορφία στο πλαίσιο της οποίας επί τριάντα χρόνια οι κεντρώες και οι εαμογενείς μάζες ήταν αποκλεισμένες από τη δημόσια ζωή.

Η δομή, οι θέσεις και η στρατηγική του ΠΑΣΟΚ του επέτρεψαν να αναγορευθεί γρήγορα σε ηγεμονική πολιτική δύναμη. Η παραδοσιακή αριστερά υπερφαλαγγίστηκε καθώς το ΠΑΣΟΚ κατόρθωσε να εμφανιστεί ως «επαναστατική» και ταυτόχρονα πατριωτική πολιτική δύναμη. Παρά τα φαινόμενα, πάντως, μέσα στους νεωτερισμούς και τις καινοτομίες του ΠΑΣΟΚ ανακυκλώνονταν ήδη από τη δεκαετία του 70, πολλά από τα στοιχεία της παθολογίας του ελληνικού πολιτικού συστήματος.

Το ΠΑΣΟΚ ήταν μεν το πρώτο μαζικό μη κομμουνιστικό κόμμα που είχε εμφανιστεί στην ελληνική πολιτική σκηνή, αλλά ο αρχηγισμός του, οι φεουδαρχικού τύπου συσπειρώσεις των μελών του γύρω από επώνυμα στελέχη και εκείνων γύρω από τον αρχηγό, η έλλειψη εσωκομματικής δημοκρατίας και ουσιαστική πολιτικής συζήτησης στους κόλπους του και ο οργανωτισμός του δεν παρέπεμπαν απλώς και μόνον στις κλασσικές νόσους των αριστερών κομμάτων, την προσωπολατρία και την περιφρόνηση των δημοκρατικών αρχών και δεν αντανακλούσαν απλώς τη μετατόπιση ισχύος που συντελείτο στους κόλπους του  από τους παραδοσιακούς πολιτευτές της κεντροαριστεράς προς ένα νέο γραφειοκρατικό στρώμα συσπειρωμένο γύρω από τον αρχηγό. Συνδέονταν επίσης με την έλλειψη πραγματικού ενδιαφέροντος για τα κοινά, πέραν εκείνου που ταυτίζει το μέλλον με το ορατό προσωπικό και κομματικό αύριο, με την κλασσική δηλαδή δικαίωση των κομματικών αγώνων στην Ελλάδα με μια θέση στο Δημόσιο ή με την απόσπαση άλλων προνομίων.

Με τι όμως συνδέεται η ανθεκτικότητα του βαλλόμενου ΠΑΣΟΚ? Το κόμμα αυτό έχει κατορθώσει να καταστεί καθεστώς, ένα καθεστώς του οποίου η υπέρβαση δεν μπορούσε να επιχειρηθεί με κλασσικές πολιτικές συνταγές. Βασικά χαρακτηριστικά αυτού του καθεστώτος ήταν:

α) Το ΠΑΣΟΚ ολοκλήρωσε, θεσμοποίησε και διεύρυνε απεριόριστα την ελληνική φαυλοκρατία. Οι καταβολές της φαυλοκρατίας είναι βέβαια παλιές.

Όμως το φαυλοκρατικό σύστημα αφορούσε σε ένα σχετικά μικρό κύκλο «ημετέρων».

Έτσι ήταν δυνατό για παράδειγμα, το σύστημα προνομίων της Δεξιάς να μπορεί να συνυπάρχει με κάποιους αναπτυξιακούς στόχους.

Επίσης, το κράτος της Δεξιάς ήταν μεν κράτος διώξεων και διακρίσεων, ήταν όμως και κράτος μιας κάποιας λειτουργικότητας και παραγωγής αποτελέσματος.

Η «Αλλαγή» του ΠΑΣΟΚ γιγάντωσε όλα τα αρνητικά του παλαιού κράτους και σάρωσε τα όποια θετικά του.

Δημιουργήθηκε ένα τεράστιο σύστημα προνομίων, το οποίο συμπεριέλαβε πλατύτατες λαϊκές μάζες (μια κοινωνική βάση στήριξης που απαριθμεί το 30% του πληθυσμού της χώρας).

Σύμφωνα με τις διάχυτες  υποψίες της περιόδου αυτής, ο Ανδρέας Παπανδρέου οικοδόμησε το σύστημα αυτό επίτηδες, προκειμένου να διασφαλίσει τη δική του διαφθορά, όπως και τη διαφθορά των ανώτερων κλιμακίων της πασοκικής νομενκλατούρας.

Ήθελε, λένε, να δημιουργήσει ένα πολυπληθές στρώμα πολιτών που θα έχει προσωπικό συμφέρον να τον ακολουθεί, ότι κι αν έπραττε.

β) Το πασοκικό φαυλοκρατικό καθεστώς χρησιμοποίησε τη μαρξιστική ιδεολογία για να δώσει κύρος και ιδεολογική βάση στην ενδημική ελληνική φαυλοκρατία. Ο μαρξιστικός τρόπος διακυβέρνησης γέννησε μεν και αυτός διαφθορά, αλλά δεν οικοδομήθηκε γι’ αυτό τον λόγο. Αντιθέτως, η πασοκική διακυβέρνηση υπέκυψε αμέσως στη διαφθορά και χρησιμοποίησε συνειδητά την αριστερή δικαιολογία, που για πολλούς Έλληνες ήταν τιμημένη, προκειμένου να συγκαλύψει αυτή τη διαφθορά. Η αριστερή ιδεολογία, δίνοντας έμφαση στο ρόλο του κράτους, έγινε εργαλείο στα χέρια της πασοκικής νομενκλατούρας για να δικαιολογηθεί ο κυρίαρχος ρόλος του κράτους, μέσω του οποίου οργανώνεται η λεηλασία των εθνικών πόρων.

(Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αρμός)

more : http://www.protovoulia.net/arthra/2009/korovinis-faylokratia.pdf

Advertisements