Πότε θα μιλήσουμε για τους νέους;


Πότε θα μιλήσουμε για τους νέους;

 

Του Ανδρέα Ζαμπούκα

Άραγε υπάρχουν νέοι σ΄ υτή τη χώρα; Στο δημόσιο διάλογο, στα μίντια, στην πολιτική αλλά ακόμα και στη μέριμνα της εκπαίδευσης οι νέοι δεν είναι στόχος αλλά μέσο διάθεσης και ωφελιμισμού. Οι μεγάλοι πρωταγωνιστές παραμένουν οι συνταξιούχοι, οι εργαζόμενοι του δημοσίου και τα συμφέροντα των συνδικαλιστών τους. Ζούμε σε έναν κόσμο που η νεότητα αποθεώνεται παντού ως ύψιστη «ηθική» αξία αλλά τελείως αποστεωμένη από τις ισχυρές και γνήσιες αξίες που την κατοχυρώνουν ως κινητήρια δύναμη πολιτισμού. Ποτέ ως σήμερα, το σύστημα της δημόσιας διαχείρισης της επικοινωνίας δεν καπηλεύτηκε τόσο πολύ τη νεότητα αλλά και ποτέ του δεν απαξίωσε τόσο τους νέους, πετώντας τους στη γωνία και στην αναξιοπρέπεια.

Οι λόγοι της υποκρισίας είναι εντέχνως κρυμμένοι στις μεταπρατικές αρχές που στήριξαν τον μικροκαπιταλισμό της ελληνικής οικονομίας. Εν τω μεταξύ η πολιτική και οικονομική ελίτ σπανίως ενδιαφέρθηκε να οργανώσει υποδομές για τα παιδιά των άλλων αφού για τα δικά της, είχε εξασφαλίσει ιστορική συνέχεια στον πλούτο των εισαγωγών και του κομματικού παιχνιδιού. Για τους υπόλοιπους νέους, φρόντισε να τους αλλοτριώσει με την εξασφάλιση του δημοσίου ή με τις φαντασιώσεις που προκαλούν ο επαρχιωτισμός και η ιδεολογία της αρπαχτής.

Ας δούμε όμως κατά σειρά, όλα τα στάδια που σπρώχνουν τους νέους και μαζί ολόκληρη την κοινωνία στην απαξίωση.

– Στα σχολεία, προετοιμάζονται από το ΄81 και μετά, οι γενιές των φαντασμένων που ονειρεύονται αστικά επαγγέλματα, χωρίς αστικό πολιτισμό… Σε μια χώρα που οδηγείται σταδιακά και σταθερά στην αποβιομηχάνιση, ετοιμάζονται ορδές αστικών επαγγελμάτων. Αντί να στείλουμε δηλαδή, το 70% των μαθητών σε οργανωμένα Τεχνικά Λύκεια, τους φουσκώνουμε τα μυαλά και τους βασανίζουμε με άχρηστες γνώσεις. Αντί να μορφώσουμε τους νέους παράλληλα με την εξειδίκευση στον τόπο τους, τους μεταναστεύουμε στα αστικά κέντρα για να ζήσουν μέσα σε ένα γραφείο.

– Η κομματοκρατία διέλυσε τα πανεπιστήμια και συνεχίζει ακόμα να εμπαίζει τους φοιτητές, ασχολούμενη με όλους τους άλλους εκτός από τους ίδιους τους ενδιαφερόμενους. Δεν υπάρχει ούτε έρευνα ούτε και σύνδεση με την αγορά εργασίας.

– Το καταναλωτικό σύστημα ευτέλισε τις αξίες της νεότητας και στόχευσε στην οικονομική εκμετάλλευση της. Ξεκάθαρα, η διαφήμιση και οι μηχανισμοί του star system απαξίωσαν κλασικές αξίες όπως η αγωνιστικότητα, ο έρωτας και η δημιουργική προσπάθεια.

– Τα μίντια ασχολούνται με τους νέους, μόνο όταν μπορούν να πουλήσουν κάτι από τη νεότητα ή για να τους εξευτελίσουν. Πόσες φορές φιλοξενούνται σε εκπομπές νέοι με πνευματικότητα, καθαρό λόγο και παραγωγικό οίστρο; Συνήθως, «παρελαύνουν» συνταξιούχοι, συνδικαλιστές, πολιτικάντηδες και ένα σωρό άλλες καρικατούρες εκτός από τους νέους.

– Η ανεργία καλπάζει αλλά δεν είδαμε πουθενά κανένα σχέδιο για επιστροφή στον πρωτογενή τομέα και στη μεταποίηση. Οι τάσεις επιλογής επαγγέλματος συνεχίζουν να στρέφονται γύρω από γραφεία, υπηρεσίες και αντιπαραγωγικές ασχολίες.

– Οι παππούδες και οι γονείς φωνάζουν για τις περικοπές των συντάξεων για να συντηρούν τα παιδιά τους αλλά δεν κατανοούν ότι το δικό τους ασφαλιστικό έκτρωμα θα τα καταδικάσει σε μακροχρόνια ανεργία.

Η μεγαλύτερη βαρβαρότητα που επέδειξε η ελληνική κοινωνία είναι η άθλια συμπεριφορά της απέναντι στους νέους. Γενικότερα, είμαστε πολύ πίσω στην αντίληψη που έχουμε για το τι είναι νέος.  Αγνοούμε πόσο αναγκαίο είναι να προετοιμάσουμε γρήγορα το μέλλον του, να επενδύσουμε σ΄αυτό και να τον εντάξουμε άμεσα στην παραγωγή πολιτισμού. Εξαιτίας του άκρατου συντηρητισμού μας, δεν λαμβάνουμε υπόψη τη δημιουργικότητα, την όρεξη, τη διαύγεια, τη ζωντάνια, την ενέργεια, τη φαντασία και την αισιοδοξία που διαθέτει ένας νέος άνθρωπος, μπαίνοντας στην αγορά εργασίας. Συνεχίζουμε να επιμένουμε στην προστασία εκατοντάδων χιλιάδων «κουρασμένων» ανθρώπων, αποκλείοντας τους νέους από την παραγωγή. Ούτε σχέδια, ούτε εκπαίδευση, ούτε μόρφωση και κουλτούρα. Μόνο για περιστασιακή εκμετάλλευση, τους θέλουμε, κομματική και καταναλωτική.

Με ακριβείς υπολογισμούς, είναι βέβαιο ότι στην επόμενη δεκαετία, αν δεν απαλλαγούμε από αυτό το πολιτικό σύστημα των «γερόντων», τα φαινόμενα κοινωνικής παθογένειας που θα ξεσπάσουν, θα διαλύσουν τη χώρα. Αν δεν ξηλωθούν οι απαρχαιωμένες δομές, στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στην πρωτογενή παραγωγή, στο ασφαλιστικό και στην έρευνα, τίποτα δεν θα συγκρατήσει την οργή και τη βία. Όταν τελειώσουν οι συντάξεις των παππούδων και αισθανθούν τη στέρηση στο πετσί τους, οι νέοι θα αντιδράσουν άγρια και ξαφνικά. Ποτέ καμία επανάσταση δεν έγινε από χορτάτους. Όταν έρθει η ώρα της πείνας, τότε θα ξεσπάσει το μεγάλο κακό.

 
Advertisements