H ανύπαρκτη μεσαία τάξη, και άλλοι πολιτικοί μύθοι.


H ανύπαρκτη μεσαία τάξη, και άλλοι πολιτικοί μύθοι.

 Η Ελλάδα δεν έχει μεσαία τάξη. Πότε δεν είχε.

Ως τέτοια εννοείται ένα μικρό μέρος του πληθυσμού κυρίως δεξιάς πολίτικης τοποθέτησης έως τη δεκαετία του 80, που εμποτίστηκε και  για την ακρίβεια κατακλύστηκε από μεγάλο πληθυσμό αριστεράς κυρίως τοποθέτησης από τη δεκαετία του 80, τους ξακουστούς μη προνομιούχους και νυν έχοντες και κατέχοντες.

Ο μύθος που συντηρείται σήμερα ακόμα είναι ότι η μεσαία τάξη είναι απόγονος της παλιάς αστικής,  και δήθεν αποτελεί το μεγαλύτερο ποσοστό των νοικοκυραίων Ελλήνων που  ΔΗΘΕΝ Κλονίζεται από την κρίση, Είναι ψέμα.

Πράγματι προ της κρίσης με μια διασταλτική έννοια το 60% των Ελλήνων άνετα θα μπορούσε να τοποθετήσει τον εαυτό του εκεί. Στο μέσο προς καλό εισόδημα. Από 10 έως 30 χιλιάδες ευρώ ετησίως για να προκύπτει και ο μέσος όρος που ήταν 20.

Πλην όμως με την κρίση καταδείχτηκε ότι κάθε άλλο πάρα ήταν έτσι τα πράγματα γιατί η δήθεν μεσαία τάξη στην ουσία αποτελούνταν από ΔΥΟ ΚΟΜΜΑΤΙΑ.

Ένα ισχυρά και χρονιά εδραιωμένο στο κοινωνικοπολιτικό σύστημα και ένα όχι.

H μεσαία τάξη ήταν εικονική και διασπασμένη σε δυο κομμάτια. Ένα οριακό και ένα πλούσιο.

Το οριακό ζούσε σε συγκεκριμένα οικονομικά πλαίσια τα όποια με σκληρή δουλειά άλλα και πολύ δανεισμό προσπαθούσε να ανέλθει

Επηρεασμένο και από τα υπερκαταναλωτικά πρότυπα των ΜΜΕ που βέβαια απευθύνονταν στην ουσία ΜΟΝΟ ΣΤΟ ΠΛΟΥΣΙΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΤΗΣ ΜΕΣΑΙΑΣ ΤΑΞΗΣ.

Αποτέλεσμα ήταν ότι το οριακά μεσαίο κομμάτι της μεσαίας τάξης κατέρρευσε σαν τραπουλόχαρτο στα πρώτα χρονιά κιόλας της κρίσης καθώς πρώτα αυτό επηρεάστηκε από τις απολύσεις και την διάλυση του ιδιωτικού τομέα, αγωνία που δεν έζησε ο δημόσιος, πρώτο εκτέθηκε στην τραπεζική υπερχρέωση και φυσικά υπομένει την ανεργία και τη φορολογία χωρίς τρόπο οικονομικής ανάκαμψης.

Το κριτήριο επομένως διάκρισης ήταν ότι οι πρώτοι μισοί από την δήθεν μεσαία τάξη, η οριακή μεσαία τάξη χαρακτηρίζονταν κατά κανόνα

-από την εργασία στον ιδιωτικό τομέα και

-ένα εισόδημα έως το πολύ 15.000 ευρώ, κατά κανόνα ιδιωτικού τομέα

-ένα αστικό ακίνητο και το πολύ ένα εξοχικό στο χωρίο

-μερικές δεκάδες χιλιάδες ευρώ καταθέσεις

-πολυτελή τρόπο ζωής, ταξίδια με δανεισμό

-ένα όχημα

Οι άλλοι μισοί όμως , το κομματι της «πλούσιας» μεσαία τάξη  χαρακτηρίζονταν:

-από την εργασία η την συνεργασία με το δημόσιο και μάλιστα τα καλά πόστα του δημοσίου (δημοσιά έργα, αμυντικά, ΔΕΚΟ, ΚΛΠ)

-την προνομιακή πρόσβαση σε θέσεις εργασίας εκεί,

-χρόνια και οικογενειακή παράδοση (όλη η οικογένεια δεμένη η  είχε πάρε δώσε με το δημόσιο )

-τη δυνατότητα συσσώρευσης μεγάλων οικονομικών ποσών σε καταθέσεις λογω μονιμότητας, εφάπαξ κλπ , πολύ άνω των 200.000 ευρώ

 -τουλάχιστον 2 αστικά ακίνητα και ομοίως τόσα εξοχικά

 – πολυτελή τρόπο ζωής άνευ δανεισμού

 – τουλάχιστον 2 οχήματα

Δυστυχώς το πολίτικο σύστημα της χώρας σκόπιμα διαχέει αυτές  τις δυο υπό-τάξεις, εξοντώνοντας την πρώτη και στηρίζοντας τη δεύτερη ανοιχτα και προκλητικά, αν θυμηθούμε ότι ακόμα δίνονται εφάπαξ εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ και μισθοί 7000 μηνιαίως

Η αξιωματική αντιπολίτευση κάνει το ίδιο, συνεχίζοντας το γαϊτανάκι της συντήρησης του πλουσίου κομματιού της μεσαίας τάξης ως κρισίμου για την εκλογή της στην εξουσία.

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι  δεν είναι καμιά τρομερή προτεραιότητα να υπερασπίσει κανείς την μείωση μισθών η συντάξεων ανθρώπων που

-έχουν εργασία σε περίοδο τραγικής κρίσης

-έχουν επαρκές εισόδημα να ζουν αξιοπρεπώς

-η φορολογία δεν τους στερεί τη δυνατότητα να έχουν  τα ανωτέρω δυο,

Όσο εξόφθαλμη είναι η ανάγκη να σταθεί κανείς διπλά στον ιδιωτικό τομέα, που είναι και ο μονός που μπορεί δυνητικά να προσφέρει μια εύκαιρα εργασίας και αυτοσυντήρησης στους σημερινούς ΜΗ ΠΡΟΝΟΜΙΟΥΧΟΥΣ.

Στους ελευθέρους επαγγελματίες & απολυμένους που κατά 50% είναι ανασφάλιστοι, πράγμα σκανδαλώδες για ευνοούμενη χώρα, κάτω από το όριο της φτωχιάς φορτωμένοι πρόωρα με χρέη ανύπαρκτα για… εισφορές και φόρους απίστευτους, που συχνά είναι μεγαλύτεροι απ όλο το εισόδημα τους

Κατά την έννοια αύτη τα δυο καθεστωτικά κόμματα με όλα όσα ψηφίσαν κήρυξαν πόλεμο όχι απλώς στον ιδιωτικό τομέα άλλα σε κάθε πιθανότητα ένας άνθρωπος να μπορεί να ασκήσει μια δουλειά μονός του.

Με την αύξηση εισφορών φόρων κλπ, που προϋποθέτουν ότι κάποιος πρέπει πρώτα να εργάζεται για το κράτος και έπειτα για να φάει!!

Άλλως κινδυνεύει ήδη μέσα σε 3 χρόνια να δημευτεί η περιούσια του λογω χρεών!

Την τραγική αύτη αδικία, δυστυχώς ΔΕΝ ανέδειξαν τα κόμματα της  αντιπολίτευσης σε καμιά περίπτωση επαρκώς, καθώς ειδικά τα της  αριστεράς έχουν παγιώσει μια τακτική μονομερούς ενασχόλησης μόνο με τα δικαιώματα εργαζομένων στο δημόσιο, που συχνά είναι προκλητικά!

Πράγμα απαράδεκτο, καθώς υπάρχουν αξιόλογες ομάδες του χώρου στον τομέα των αυτοαπασχολούμενων.

Αν το 1/3 από όσα εφαρμόζονταν στον ιδιωτικό τομέα είχαν εφαρμόσει στο δημόσιο θα είχε καεί η χώρα από τις διαδηλώσεις κλπ.

Εν κατακλείδι η χώρα μας αποτελείται από

-ένα 30-40% φτωχολογιάς εντος των όποιων κυρίως οι πολλοί μικροσυνταξιουχοι, μικροαγροτες επαρχίας και άνεργοι τέως επαγγελματίες και εργάτες,

-ένα 30% της οριακής αστικής τάξης που εξέπεσε γοργά λογω κρίσης  και εκτέθηκε στην υπερχρέωση,

-ένα 30 % της πλούσιας αστικής τάξης κυρίως εξαρτημένης από το δημόσιο που ελάχιστα πλήγηκε από την οικονομική κρίση, και

-ένα ας πούμε 5% που ανήκουν οι πολύ πλούσιοι, επίσης κρατικοδίαιτοι κυρίως άλλα και οι ελάχιστοι  τελευταίοι βιομήχανοι και μεγαλοεπιχειρηματίες της χώρας.

Το άθροισμα μας λέει ότι οι βολεμένοι αποτελούν ακόμα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού, ικανό να εκλέγει κυβερνήσεις, έχουν ερείσματα στα μεγάλα κόμματα και συμφέροντα από αυτά και φυσικά μετακινούνται πανεύκολα από ΠΑΣΟΚ σε ΝΔ και ακόμα πιο εύκολα σε Σύριζα και Ανταρσία.

Εξ ου και 3 χρόνια δεν έχει ανοίξει μύτη με τόσο σκληρά μέτρα.

Είναι ενδιαφέρον ότι μεγάλο μέρος των άνεργων και των υπό-αυτοαπασχολούμενων βρήκε  καταφύγιο στη Χρυσή Αυγή.

Όσο πάντως η κοινωνική διαστρωμάτωση  αύτη μένει ως έχει, χωρίς δραστικές αλλαγές όπως μείωση φόρων και εισφορών,  τίποτα καλό δεν προμηνύεται καθώς τα 2/3 της κοινωνίας είναι καθηλωμένα κοινωνικά, ψυχολογικά και οικονομικά ενώ το 1/3 συνεχίζει τη ζωή του και τη βολή του ανεπηρέαστο  δημιουργώντας συνθήκες αδικίας και οικονομικής ανάσχεσης.

Σε κάθε περίπτωση είναι αδιάφορο αν υπάρχει μεσαία η όχι τάξη, αφής στιγμής η χώρα έχει εκατομμύρια άτομα κάτω από το όριο της φτωχιάς.

Μέλημα απαντών των πολιτικών δυνάμεων έπρεπε να είναι όχι η…δήθεν καταπολέμηση της φοροδιαφυγής με φορολογική  εξόντωση  των επιχειρήσεων και των αυτοαπασχολουμενων,αλλα

-η διασφάλιση της επιστροφής των κλοπιμαίων της μεταπολίτευσης

-η απόδοση τους πίσω στο κομμάτι της κοινωνίας που  χρειάζεται στήριξη

η εξασφάλιση κατώτατου εγγυημένου εισοδήματος σε όλους τους πολίτεςμε περικοπές από προνομιούχους και ενίσχυση των αδύναμων, άλλα και

– με νομοθετική πρόβλεψη απαγορευτικού ορίου καταβολής φόρων και εισφορών για ετήσιο εισόδημα έως 8.000 τουλάχιστον ευρώ και

-πρόβλεψη ακατάσχετου έως 18.000 ευρώ ετήσιο εισόδημα για όλους όπως ισχύει για μισθωτούς και συνταξιούχους (πχ προστατευεται απο κατασχεση ο εχων εισοδημα 1500 ευρω το μηνα μισθωτος και δεν προστατευεται ο μη μισθωτος που εχει εισοδημα ετησιο ..μολις 2.000 ευρω!!)

Advertisements