Η ευκρινέστερη περιγραφή του μεταπολιτευτικού έλληνα.


Ο Έλληνας είναι είδος του μεσογειακού οικοσυστήματος το οποίο χαρακτηρίζεται από μικρά μεγέθη ειδών: χαμηλά δέντρα, θάμνοι και φρύγανα, φυτά και ζώα μικρού μεγέθους, μικρότερου από αυτά που μπορεί να συναντήσει κανείς στη Βόρεια Ευρώπη ή στην Αμερική.

Η μικρή ποσότητα νερού, η περιορισμένη γονιμότητα των εδαφών και η μικρή παραγωγικότητα των μεσογειακών συστημάτων καθόρισαν τη δίαιτα του ανθρώπου: μεγάλη ποικιλία τροφών σε συνδυασμό περιορισμένη ποσότητα, λιτότητα, εγκράτεια. 

Το μυικό του σύστημα, δηλ. το μέγεθος του σώματος, γενικά μικρό και λεπτοκαμωμένο.

Οι χαμηλές γεωμορφές, το μικρό μέγεθος των φυτών, έκαναν τον άνθρωπο να μην αισθάνεται φόβο μέσα στη φύση, αφού είχε τη δυνατότητα να μη χάνεται μέσα στο μέγεθός της, να μην νιώθει μικρός. Αντίθετα, μπορούσε να βλέπει μακριά, να έχει δηλαδή σχεδόν απεριόριστη θέα. 

Η καλοκαιρία που επικρατεί δεν τον ανάγκασε να γίνει οργανωτικός (δεν μάζεψε αρκετά ξύλα για το χειμώνα? Έχει ο θεός, αύριο μεθαύριο θα ξαναβγεί ο ήλιος και θα μαζέψει)

Κάτω από τις παραπάνω (χονδρικά και σύντομα) φυσικές συνθήκες, ο έλληνας έζησε με μέτρο, ώσπου ξύπνησε στον καπιταλισμό. Ένα σύστημα φτιαγμένο από οργανωτικούς ανθρώπους που προσπαθούσαν να ασκήσουν τον μέγιστο δυνατό έλεγχο στο περιβάλλον τους.

Ο νεοέλληνας σήμερα παλεύει να ισορροπήσει μεταξύ του έχει ο θεός και της πιεστικής ανάγκης για ταχεία οικονομική ανάπτυξη, δηλαδή διαρκή μεγέθυνση των οικονομικών μεγεθών. Καθώς δεν φοβάται τη φύση, δεν έχει πρόβλημα να την εξαντλήσει περισσότερο απ’ τους άλλους. 

Αφού δεν έχει τη δυνατότητα να οργανώνει το μέλλον όπως οι άλλοι, η άμεση αρπαγή έγινε καθεστώς και οδήγησε σε απώλεια του μέτρου, της λιτότητας, της εγκράτειας.

Η επερχόμενη οικονομική ύφεση ακούγεται πράγματι σαν καλό νέο. (σ.σ. γραφτηκε το 2008)

Δεν μου αρέσουμε, ούτε αισθητικά πιά. Κάποτε, πριν από λίγα χρόνια βρέθηκα τράνζιτ στο αεροδρόμιο της Σιγκαπούρης. Καθόμουν σε ένα κάθισμα και πέρναγαν από μπροστά μου όλες οι φυλές του κόσμου. Κάποια στιγμή ακούστηκε πολύς και δυσάρεστος θόρυβος. Εισέβαλε στο χώρο ένα γκρουπ δικών μας. Η πολυφαγία είχε παραμορφώσει τα κοντά κορμιά που χύθηκαν στις διαθέσιμες καρέκλες. Η αδιαφορία για όλους τους υπόλοιπους, η αναίδεια και οι κακοί τρόποι γέμισαν το χώρο, μαζί με τα χαρτιά και τα ψίχουλα από τα σάντουιτς.

Ντράπηκα για λογαριασμό μας.

Οι νεοέλληνες απώλεσαν τη σεμνότητα της φτώχειας στη συμπεριφορά, χωρίς να την αντικαταστήσουν με την συγκατάβαση του πλούτου.

ΠΗΓΗ : http://anixneuseis.blogspot.gr/2008/10/291008.html

Advertisements