Περι του ρεαλισμού μιας δίκαιης σεισάχθειας στις ασφαλιστικές εισφορές.


Περι του ρεαλισμού μιας δίκαιης σεισάχθειας στις ασφαλιστικές εισφορές.

Με βάση τα στοιχεία οφειλετών βρίσκονται σήμερα να οφείλουν στα ασφαλιστικά ταμεία
των αυτοαπασχολουμενων περί το 40% των ασφαλισμένων.

Ποσά που κυρίως χρεώθηκαν στην περίοδο από το 2010 και μετά και λίγα χρόνια  πριν.

Ένα ζήτημα είναι κατά πόσο όλοι αυτοί έχουν όντως αδυναμία καταβολής, λόγω
εισοδηματικης ανεπάρκειας. Ενδέχεται οι υποκρινομενοι αδυναμία να φτάνουν το 20-30% του αριθμού των οφειλετών. Το ζήτημα αυτό μπορεί να λυθεί με τις ακόλουθες παντελώς ρεαλιστικές και νόμιμες λύσεις.

εδω https://lawyalty.wordpress.com/2014/09/12/%CE%BA%CF%8D%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%82-%CE%BF%CF%84%CE%B1%CE%BD-%CF%84%CE%BF-%CF%80%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%B5%CE%B9%CF%83%CF%8C%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%B1-%CE%B1%CF%85/

(Αν το πραγματικό εισόδημα αυτοτελώς εργαζομένου είναι χαμηλότερο από το κατώτατο ποσό της αντίστοιχης επαγγελματικής κατηγορίας, τότε αυτός δικαιούται να υποβάλει αίτηση συνοδευόμενη από αποδεικτικά στοιχεία για το εισόδημα του, και αφού ικανοποιήσει τον Διευθυντή των Υπηρεσιών Κοινωνικών Ασφαλίσεων ότι το εισόδημα του είναι χαμηλότερο, τότε δικαιούται να πληρώνει εισφορές πάνω στο πραγματικό του εισόδημα.)

και εδω (προταση 2)

https://panhelleniclawyersassociation.wordpress.com/2014/04/02/%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CF%80%CE%B5%CE%B4-%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%82-%CE%BF%CE%BB%CE%B4%CF%83/

(Να συσταθεί ειδική Επιτροπή στην οποία θα μπορούν να προσφεύγουν οι ασφαλισμένοι του Ταμείου ,αιτούμενοι την ελάφρυνση των ληξιπρόθεσμων ασφαλιστικών οφειλών τους, υπό την προϋπόθεση: α) ότι είχαν αποδεδειγμένα πολύ χαμηλά φορολογητέα εισοδήματα από το έτος 2009 τουλάχιστον μέχρι και σήμερα και β) ότι δεν εμφανίζουν αυξητική μεταβολή των περιουσιακών τους στοιχείων (με εξαίρεση γονικές παροχές) δυσανάλογη προς τα φορολογητέα εισοδήματά τους, κατά τρόπο ώστε να τεκμηριώνεται η εισφοροδοτική τους ικανότητα. Η Επιτροπή αυτή, εξετάζοντας όλους τους λόγους αδυναμίας καταβολής των ασφαλιστικών εισφορών που θα προβάλουν οι ασφαλισμένοι δικηγόροι, θα μπορεί να προβαίνει σε διαγραφή οφειλών για όσους είχαν εντελώς ανεπαρκή φορολογητέα εισοδήματα ή σε μείωση οφειλών για όσους είχαν εισοδήματα έως 7.178 ευρώ (όριο φτώχιας), με αντίστοιχη αναλογική μείωση της μελλοντικής τους σύνταξης, για κάθε χρόνο που αδυνατούν να καταβάλουν, πλήρως ή μερικώς, τις ασφαλιστικές τους εισφορές.)

Από εκεί και μετα οι οντως ευρισκόμενοι σε αδυναμία ανήκουν σε δυο κατηγορίες:
Αυτούς που έχουν μερική αδυναμία και αυτούς που έχουν ολική αδυναμία.

Για να έχουμε ομως καλύτερη αντίληψη οφείλουμε τις κατηγορίες αυτές να τις κάνουμε 3.

1. Όσοι εχουν μερική αδυναμία, αλλα χρειάζονται μια μικρη μειωση για να ειναι συνεπείς (πχ αντι για 4-5 χιλιάδες ευρω, μπορούν να καταβαλλουν 3)

2. Όσοι έχουν μερική αλλά μεγάλη αδυναμία και δύνανται να καταβάλλουν μονο κατόπιν γενναίας αναδρομικής μειώσεως (αντι για 4-5 χιλιαδες ευρω μπορουν να καταβάλλουν πχ 1000 ευρω, δηλαδή στο ύψος των εισφορών του ΟΓΑ)

3. Όσοι εχουν ολική αδυναμία και λογω εισοδημάτων κάτω ορίου φτώχειας και υποαπαπασχολησης δεν μπορούν να διαθέσουν απολύτως τίποτα, πλην συμβολικών ποσών.

Δοθέντος οτι είναι ξεκάθαρη πια η κατάσταση αυτη και, τοσο οι εως τώρα ρυθμίσεις άνευ
διαγραφών κεφαλαίου εχουν αποτύχει παταγωδώς, οσο και της πραγματικοτητας οτι
το σύνολο των εισφορών που οφείλονται ειναι αδύνατο να εισπραχθεί ποτέ, δηλαδή τα ταμεία πρέπει να βρουν άλλους πόρους ενίσχυσης των αποθεματικών τους,  πρέπει επιτελους να ακολουθηθεί η οδός του ρεαλισμού και της δικαιοσύνης.

Η οποια επιτάσσει την οριστική λύση του προβλήματος, που είναι το νο2 πρόβλημα της χώρας μετα τα κόκκινα δάνεια στις τράπεζες, καθώς αφορά 500.000 ασφαλισμενους στα μεγάλα ταμεία αυτασφάλισης.

 Και η λύση μπορει να δοθει οριστικά στα ανωτέρω πλαίσια με εισοδηματική ανακατανομή τόσο του βάρους των εισφορών ανάλογα με τις δυνάμεις των ασφαλισμένων, ακομα και αν χρειαστει αυτο να γινεται δικαστικά όπως στα υπερχρεωμένα νοικοκυριά στις τράπεζες, οσο και  με ανακατανομή των συντάξεων πάλι με εισοδηματικά κριτήρια ώστε να αποκατασταθει η ανισοτητα γενεων και κοινωνικων ταξεων.

Δεν μπορει να υπάρχουν ζευγάρια  «συνταξιούχων» 50 ετων με σύνολο μηνιαίων απολαβών πάνω απο 3000 ευρώ και απ την άλλη πραγματικοί γηραιοί συνταξιούχοι-ζευγος (75) με …σύνολο μηνιαίων συντάξεων …700 ευρω!!!Ούτε και νέα ζευγάρια με σύνολο υποχρεώσεων σε ασφαλιστικά ταμεία…10.000 ευρώ το χρόνο, οταν τα  αντίστοιχα έσοδα είναι 5.000 ευρώ!!

Υποχρέωση του κράτους ειναι να προστατεύσει τους ευρισκομενους κάτω ορίου φτώχειας συνταξιουχους (ανω των 67) εξασφαλιζοντας τους ενα εισόδημα τουλάχιστο στο όριο της φτώχειας για ζευγος  αθροιστικά δηλαδή 10 με 12 χιλιαδες ευρω.

Ακολούθως ΝΑ ΜΗΝ επιβαρύνει με παντελώς άδικες και συνταγματικά αστήρικτες υποχρεώσεις εισφορών τους ασφαλισμενους που έχουν εισοδήματα κοντά και κατω απο τα όρια της φτώχειας γιατί τους συντρίβει.

Αν περισσέψουν χρήματα κατόπιν τούτων ας τα διανείμει οπου αλλου θελει.  Χωρίς τα δυο πρώτα ομως να τηρούνται δεν δύναται κάνεις να μιλάει για δημοκρατία, κράτος δίκαιου και συναφείς έννοιες, αλλα για τα ακριβώς αντίθετα.

Κωνσταντίνος Παπακασόλας,

δικηγόρος Αθήνας.

Advertisements