«Ο πόλεμος των γενεών»


«Ο πόλεμος των γενεών»

Σατυρικό καρτούν από τις ΗΠΑ, σχετικά με τον υποτιθέμενο «πόλεμο των γενεών» που υπάρχει σήμερα. Στις ΗΠΑ υπάρχει αρκετή «φασαρία» γύρω από αυτό το θέμα – πχ δείτε εδώ για ένα ενδιαφέρον άρθρο, που δίνει με στοιχεία και γραφήματα το πόσα χρέη έχει κατά μέσο όρο η κάθε γενιά στην Αμερική (μάλιστα το άρθρο έχει και τα συνολικά ποσοστά, που επίσης έχουν ενδιαφέρον, καθώς το συνολικό χρέος των νοικοκυριών στις ΗΠΑ φτάνει τα 11.3 τρισεκατομμύρια δολάρια, με κάθε νοικοκυριό να χρωστά κατά μέσο όρο 15.000$ σε χρέη πιστωτικών καρτών, 150.000$ σε στεγαστικά δάνεια, και περισσότερα από 32.000$ σε σπουδαστικά δάνεια)

Τέλος πάντων, το θέμα του «πόλεμου των γενεών» δεν αφορά μόνο τις ΗΠΑ, αφορά όλη τη Δύση (και την Ελλάδα προφανώς), και έτυχε να το ξανακούσω σήμερα από κάποιον σε μια συζήτηση, εξ ου και αυτή η ανάρτηση.

Πόση αλήθεια κρύβει λοιπόν μέσα του ο υποτιθέμενος αυτός «πόλεμος των γενεών»; Η αριστερά πάντα μίλαγε για πάλη των τάξεων, όχι πάλη…των ηλικιών. Γιατί λοιπόν σήμερα υπάρχει τόση «φασαρία» με τη μία γενιά να κατηγορεί την άλλη;

Όπως έχουμε ξαναγράψει σε άρθρα μας για το συνταξιοδοτικό, η κάθε γενιά εργατών βασίζεται σήμερα σε μεγάλο βαθμό στον πλούτο που θα παράγει η επόμενη.

Για παράδειγμα, η γενιά των παππούδων μας δούλεψε, και όταν γέρασε πήρε μια «σχετικά καλή» σύνταξη, διότι η επόμενη γενιά (αυτή των πατεράδων μας) δούλεψε και αυτή, και έβαλε στα ασφαλιστικά ταμεία αρκετά χρήματα για να καλυφθούν τα όσα είχαν συμφωνήσει οι παππούδες ότι θα πάρουν από το κράτος ως σύνταξη.

Σήμερα όμως, αυτό παύει να ισχύει, καθώς η νέα γενιά δεν βρίσκει δουλειά καλά-καλά για να ζήσει, πόσο μάλλον για να πληρώσει και τα ασφαλιστικά ταμεία (δείτε και την έξαρση της μαύρης εργασίας).

Όμως, οι παλιότερες γενιές είχαν συμφωνήσει με το κράτος να πάρουν μια «σχετικά καλή» σύνταξη, με βάση μια μελλοντική υπόσχεση πλούτου από την επόμενη γενιά εργατών. Και επειδή είχαν πειστεί ότι αυτή η υπόσχεση θα τηρηθεί, ζούσαν και ένα «αρκετά καλό» lifestyle, με ωραία σπίτια, διακοπές, gadgets, κτλ (προφανώς αυτό δεν ισχύει για όλους, και όχι στον ίδιο βαθμό, αλλά πάντως ισχύει).

Με λίγα λόγια, οι προηγούμενες γενιές εργατών είχαν πάρει πολλές πιστώσεις (από στεγαστικά δάνεια μέχρι υποσχέσεις του κράτους για καλές συντάξεις).

Αν η Δύση μπορούσε να παράγει όλον αυτόν τον πλούτο, δεν θα υπήρχε πρόβλημα. Όμως, αυτό δε συμβαίνει (ή μάλλον συμβαίνει, διότι η Δύση όντως παράγει πάρα πολύ πλούτο, αλλά οι κεφαλαιοκράτες κρατούν τη «μερίδα του λέοντος» και οι εργάτες παίρνουν ελάχιστα χρήματα σε σχέση με την παραγωγικότητα τους. Δείτε και τις ανισότητες-ρεκόρ που υπάρχουν σήμερα για του λόγου το αληθές).

Όπως και να έχει, πολλοί βρίσκονται πλέον σε δύσκολη κατάσταση, είτε μιλάμε για στεγαστικά δάνεια που δε μπορούν να τα αποπληρώσουν, είτε μιλάμε για συντάξεις που μειώνονται μιας και η νέα γενιά εργατών δε μπορεί να βάλει αρκετό χρήμα στα ασφαλιστικά ταμεία, κτλ, κτλ, κτλ.

Το θέμα είναι ότι η νέα γενιά εργατών βρίσκεται στη χειρότερη θέση, και ξεσπάει εναντίον των παλιότερων εργατών:

1) Εδώ και χρόνια οι βιομήχανοι μεταφέρουν την παραγωγική βάση στην Ασία, όπου τα μεροκάματα είναι φθηνότερα. Ως υποκατάστατο, οι τραπεζίτες έδιναν ως τώρα ένα σωρό δάνεια σε κράτη και ιδιώτες, ώστε η αγορά να συνεχίσει να κινείται. Οπότε, έστω κι έτσι, η παλιότερη γενιά εργατών έζησε αρκετά καλά, παρότι δεν μίλησε καθόλου για τη μεταφορά των εργοστασίων στην Ασία, ούτε προσπάθησε ποτέ να ανατρέψει το σύστημα αυτό, με αποτέλεσμα τώρα που τα παιδιά τους χρειάζονται δουλειές, αυτές να μην πολυυπάρχουν.

2) Όπως είπαμε, η προηγούμενη γενιά εργατών έζησε αρκετά καλά ως τώρα, βασιζόμενοι στην πίστωση. Μέρος αυτός της πίστωσης είναι και οι υποσχέσεις για συντάξεις, που βασίζονται στην παραγωγικότητα της νεότερης γενιάς εργατών. Αυτό είναι που λέει ο κόσμος ότι «οι παλιότερες γενιές υποθήκευσαν το μέλλον μας», διότι αυτό που έγινε ήταν ότι η προηγούμενη γενιά εργατών και καπιταλιστών συμφώνησαν να δωθούν «σχετικά καλές» συντάξεις λες και η επόμενη γενιά θα βρει δουλειές για να χρηματοδοτήσει αυτές τις «σχετικά καλές» συντάξεις. Πού θα βρει δουλειές όμως, και μάλιστα δουλειές με ένσημα, όταν επί χρόνια η βιομηχανική βάση μετακομίζει στα κάτεργα της Ασίας και δεν μιλάει κανένας;

Στην πραγματικότητα, οι μεγάλοι κερδισμένοι δεν είναι οι μεγάλοι σε ηλικία. Είναι οι μεγάλοι καπιταλιστές, που πήγαν στην Ασία, τσέπωσαν ένα σωρό κέρδη λόγω των χαμηλών μισθών και των εξοντωτικών ωραρίων, και τώρα βλέπουν τους φτωχούς να τσακώνονται μεταξύ τους.

Παρόλα αυτά, υπάρχει όντως μεγάλη ευθύνη για την προηγούμενη γενιά εργατών, που δεν πάλεψε ποτέ για την ανατροπή του συστήματος, δεν κατάλαβε καν τι ακριβώς έκαναν τόσα χρόνια οι καπιταλιστές, και δέχθηκαν πρόθυμα να δωροδοκηθούν με ένα σωρό δάνεια και υποσχέσεις για συντάξεις. Κάθισαν στο σπιτάκι τους (που μπορεί και να μην ήταν δικό τους, μπορεί να το είχαν πάρει με δάνειο από την τράπεζα), και τώρα παίρνουν τη σύνταξη τους, που όμως δε βασίζεται μόνο στη δική τους δουλειά, αλλά και στη δουλειά των επόμενων. Αν η επόμενη γενιά εργατών είχε δουλειά, δε θα υπήρχε πρόβλημα. Αλλά οι πιο μεγάλοι σε ηλικία αρχίζουν να διαπιστώνουν ότι όσο αυτοί «κοιμόντουσαν τον ύπνο του δικαίου», οι καπιταλιστές ήταν πολύ «δραστήριοι» μεταφέροντας την παραγωγική βάση στην Ασία σε πολύ μεγάλο βαθμό, προκειμένου να μεγιστοποιήσουν τα δικά τους κέρδη. Ποιος θα δουλέψει τώρα για να πληρωθούν οι συμφωνημένες συντάξεις στη Δύση;

Τώρα βέβαια οι συντάξεις αυτές συντηρούν και τα παιδιά τους, που ολοένα και περισσότερο μένουν σπίτι, αφού αδυνατούν να είναι οικονομικά ανεξάρτητοι. Αυτή βέβαια δεν είναι μια βιώσιμη κατάσταση, και δε θα διαρκέσει για πολύ ακόμα.

Αυτές οι συντάξεις θα χτυπηθούν (ήδη έχει αρχίσει άλλωστε). Ο καπιταλισμός θα αρπάξει αυτές τις συντάξεις από τα «μη-παραγωγικά άτομα» (τους γέρους) και θα τα χρησιμοποιήσει για άλλες δουλειές (κυρίως για να σώσει τις τράπεζες, μη νομίζετε ότι θα ασχοληθεί σε εσάς). Δεν είναι τυχαίο που πχ ο Ιάπωνας υπουργός Οικονομικών βγήκε ανοιχτά και είπεπρόσφατα ότι…καλό θα ήταν οι γέροι να πεθαίνουν πιο νωρίς, ώστε να μη χρειάζεται να δίνει το κράτος όλες αυτές τις συντάξεις!

Όσο για τη νέα γενιά, πέρα από τα δικά της βάρη, είναι χρεωμένη και με κάποια βάρη από την προηγούμενη, που συμφώνησε να πληρωθεί όχι μόνο για τη δική της εργασία, αλλά και για την μέρος της εργασίας της επόμενης. Γι’ αυτό και τώρα από τη μία ζει με τους γονείς της (γιατί δε μπορεί να συντηρηθεί μόνη της), και από την άλλη τους βρίζει επειδή «αυτοί δημιούργησαν αυτή την κατάσταση», με τεράστια ανεργία, μισθούς πείνας, κτλ.

Παρόλα αυτά, δε θα πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτοί που φταίνε πάνω από όλα είναι αυτοί που ωφελήθηκαν από όλη αυτή τη διαδικασία, δηλαδή οι μεγάλοι καπιταλιστές που αύξησαν κατακόρυφα τα κέρδη τους από τη μεταφορά της παραγωγής στην Ασία. Οι εργάτες δεν έχουν άδικο να ζητούν συντάξεις, απλά το λάθος τους είναι ότι τη διεκδικούν από την μελλοντική εργασία της επόμενης γενιάς, που όλοι ξέρουμε σε τι κατάσταση βρίσκεται. Αν οι εργάτες θέλουν σύνταξη της προκοπής για τους γέρους, ή χτύπημα της ανεργίας για τους νέους, θα πρέπει να τα διεκδικήσουν όχι ο ένας από τον άλλο, αλλά από αυτόν που τους τα στερεί.

Η παλιότερη γενιά έχει σαφώς μεγάλες ευθύνες, γιατί είχε πάρει τα λεφτά της και τις πιστώσεις της και «τα είχε φορτώσει όλα στον κόκορα». Αλλά τώρα θα πρέπει και αυτή να παλέψει, τόσο για το δικό της μέλλον, όσο και για το μέλλον των παιδιών της.

Χρήματα και δουλειές υπάρχουν, απλά για να φτάσουν σε εμάς, πρέπει να τα διεκδικήσουμε και να τα κατακτήσουμε.

Τα κέρδη που έχουν συσσωρεύσει οι μεγαλοκαπιταλιστές του κόσμου φτάνουν άνετα για συντάξεις, και αν τους παραμερίσουμε, θα καλυφθούν τα πάντα.

Όσο για θέσεις εργασίας, ώστε να δουλέψουν οι νεότεροι εργάτες και να δημιουργηθεί και αρκετός πλούτος για το μέλλον, αυτές μπορούν να δημιουργηθούν και να υπάρξουν μόνο με έναν τρόπο: Με το να μειωθούν τα ωράρια εργασίας, ώστε να δουλέψουν περισσότεροι εργάτες από λιγότερες ώρες. Όσο για το μισθό τους, αυτός θα βρεθεί σε ικανοποιητικά επίπεδα μόνο εάν σταματήσουν τα πολλά κέρδη να καταλήγουν στις τσέπες των κεφαλαιοκρατών, και καταλήξουν στους παραγωγούς του πλούτου, σε αυτούς που παράγουν με την εργασία τους.

Αν θέλετε στ’ αλήθεια ένα μέλλον για εσάς και τα παιδιά ή τους παππούδες σας, εκεί θα πρέπει να επικεντρωθούμε. Το μεγάλο ερώτημα βέβαια είναι αν υπάρχει η απαραίτητη συνειδητοποίηση. 

 «Με το ΠΑΣΟΚ φάγαμε ψωμί», «με το ΠΑΣΟΚ εγώ διόρισα τον εαυτό μου ή τα παιδιά μου», άρα…»είμαι με το ΠΑΣΟΚ». Η νεότερη γενιά όμως, ακόμα και να ήταν πρόθυμη να δωροδοκηθεί και αυτή όπως η προηγούμενη, πλέον δεν έχει ούτε καν μια θέση στο δημόσιο να περιμένει από την άρχουσα τάξη, οπότε αναγκαστικά θα ψάξει το μέλλον της μακρυά από εκεί. Και εκεί που θα πρέπει να παίξει το ρόλο της η αριστερά για να οργανώσει αυτή την ανατροπή.

Μην ξεχνάμε ότι οι παλιότερες γενιές έχουν δωροδοκηθεί εδώ και χρόνια, με αποτέλεσμα η πολυετείς αποχή από κάθε έννοια ταξικής οργάνωσης και πάλης να τους έχει κάνει ανίκανους για μάχη. Είναι τυχαίο που η παλιότερη γενιά στην Ελλάδα είναι η πιο φανατική υπέρμαχος της κυβέρνησης, που την εκβιάζει ότι θα χάσει τις συντάξεις της αν δεν την ψηφίσει;

Επίσης, η γενιά των γονιών μας έχει ζήσει την «καλή εποχή» του καπιταλισμού, δηλαδή η γενιά των γονιών μας έζησε μερικές δεκαετίες συνεχούς ανάπτυξης (εντάξει, υπήρχαν κάποιες κρίσεις, στην Ελλάδα είχαμε και πολιτικές αναταράξεις πχ με τη χούντα, αλλά πάντως υπήρχε οικονομική ανάπτυξη, μπορούσες σχετικά εύκολα να βρεις μια δουλειά, κτλ. Άρα, η γενιά αυτή εργατών έχει καταπιεί αμάσητα πολλά ιδεολογήματα του καπιταλισμού, και ειλικρινά αδυνατεί να κατανοήσει τι πραγματικά γίνεται, με αποτέλεσμα να μην ξέρει τι της γίνεται, και να υπάρχει πολύ χαμηλός βαθμός ταξικής συνειδητοποίησης ή αλληλεγγύης).

Θα έλεγα ότι αυτό είναι και η πιο μεγάλη ήττα. Το να μην έχεις λεφτά, είναι σοβαρό βέβαια πρόβλημα, αλλά το να μην έχεις μυαλό για να δημιουργήσεις ένα καλύτερο μέλλον για εσένα και τα παιδιά σου, αυτό είναι ό,τι χειρότερο. Και δυστυχώς εκεί βρισκόμαστε.

Μέλλον μπορεί να χτιστεί μόνο χτυπώντας το σημερινό σάπιο σύστημα της αγοράς και τους καπιταλιστές που το στηρίζουν. Η νέα γενιά εργατών προφανώς και θα πρέπει να βρεθεί στην πρώτη γραμμή. Όσο για τις προηγούμενες γενιές, καλό θα ήταν εκτός από το να φιλοξενούν στα σπίτια τους τα άνεργα ή υπο-εργαζόμενα παιδιά τους, να να σπρώξουν και να τα ενισχύσουν προς αυτή την κατεύθυνση. Αυτό βέβαια δεν περιμένω να συμβεί σε μεγάλο βαθμό, αλλά έστω κι έτσι, οι εργάτες αυτού του κόσμου θα πρέπει να δουν κατάματα την πραγματικότητα:

Δε μπορεί η ζωή να βγει μένοντας για πάντα με τους γονείς τους, και ζώντας από τη σύνταξη τους (που διαρκώς θα μειώνεται, μέχρι να μην μπορεί πλέον να τους συντηρήσει, αφού δε θα μπαίνουν στα ταμεία νέες εισφορές). Καλώς η κακώς, ο κλήρος έπεσε σε αυτή τη γενιά εργατών να δώσει την αποφασιστική μάχη εναντίον των κεφαλαιοκρατών και του συστήματος τους, και αν δεν τη δώσουν, απλά πολλοί απ’ αυτούς θα σαπίσουν…στα παιδικά τους δωμάτια.

ΑΠΟ ΤΟΥΣ 60ΡΗΔΕΣ ΣΤΟΥΣ … 40ΑΡΗΔΕΣ (Του Παναγιώτη Γ. Τσιούκρα )

Φοβάμαι ότι ο ακήρυχτος πόλεμος των γενεών, που προανήγγελλαν κοινωνιολόγοι & οικονομολόγοι, ξεκίνησε, έστω κι αν δεν γίνεται άμεσα αντιληπτός στην καθημερινότητά μας. Ήδη, διαφαίνεται ότι έχουμε μια γενιά 60ρηδων, που ξοδεύει τα «φράγκα» της – εκτός των άλλων – για να αισθάνεται νεώτερη, ενώ οι νέοι, όπως πάει το πράγμα, θα γερνάνε πριν την ώρα τους πληρώνοντας τους «τζερεμέδες». Ο μοναδικός δημοκρατικός τρόπος, για μια δικαιότερη κατανομή των βαρών, είναι προφανώς η επαρκής εκπροσώπηση των νεωτέρων σε όλα τα κέντρα λήψης των αποφάσεων. Άλλος τρόπος για να ισορροπήσει το παιχνίδι των γενεών δεν φαίνεται στον ορίζοντα. Αν και ο όρος «γενιά» στα κοινά δεν είναι ζήτημα … ληξιαρχείου, ας επιχειρήσουμε να δούμε πώς εμπλέκονται σ’ αυτά – σήμερα  εν μέσω κρίσης – οι 60ρηδες, οι 50ρηδες και οι 40ρηδες ; Τους 30ρηδες πρέπει να τους περιμένουμε, λίγο ακόμη, για να αναδειχθούν μέσα από μια επαρκή διαδρομή στον εργασιακό στίβο.
Για την περιβόητη γενιά του Πολυτεχνείου (60αρηδες σήμερα) έχουν γραφεί μυριάδες αναλύσεις. Κατά κοινή ομολογία είναι η πλέον βολεμένη γενιά, αφού έχει εξαργυρώσει σε μεγάλο βαθμό την κυρίαρχη συμμετοχή της στα κοινά, με ένα … «σκασμό» οφίτσια, πλούτο και … δουλειές. Για να είμαστε όμως δίκαιοι, δεν πρέπει να παραγνωρίζουμε: α) ότι οδήγησε τη χώρα μας αρκετά σκαλιά ψηλότερα, που σήμερα αποσιωπείται λόγω της κρίσης και β) ότι οι ευθύνες δεν μπορεί να είναι συλλογικές, επειδή κάποιοι υπήρξαν λαμόγια. Σε κάθε περίπτωση οφείλει ένα κοινωνικό απολογισμό.
Για τη γενιά τη δική μου τι πω και τι να … «αρμάξω»! Τη γενιά που ήθελε να αλλάξει τον κόσμο, αλλά ο κόσμος την … πρόλαβε…! Τη γενιά που η κρίση τη βρήκε στο απόγειο των υποχρεώσεών της βουτηγμένη στα χρέη, παράλληλα με τις σπουδές των παιδιών. Τη γενιά των 50ρηδων, για την οποία καθημερινά ακούγονται ακραίες ιστορίες απόγνωσης για ανέργους και «απορυθμισμένους». Τη γενιά που προσπαθεί να σώσει … «οτιδήποτε και αν σώζεται», κάνοντας  κυριολεκτικά … μετέωρα βήματα στο μέλλον. Οι ευθύνες μας, σε σχέση με την εμπλοκή μας στα κοινά; Τεράστιες, αν αναλογιστεί κανείς, ότι ακόμα και κάποιοι από εκείνους που έχουν βγει μπροστά, μοιάζουν με ρεπλίκες της γενιάς του Πολυτεχνείου, αναπαράγοντας παρωχημένα σχήματα και χρεωκοπημένες απόψεις. Για τη διαμόρφωση ενός νέου οράματος με πάθος, υγιή συνεργασία και ομαδικότητα; Λίγα πράγματα από λίγους, πια!
Και ερχόμαστε στη γενιά, η οποία έχει εκκίνηση κοντά στο σημείο μηδέν της μεταπολίτευσης, το 1974. Στη γενιά της αφθονίας, των χαϊδεμένων παιδιών που τα βρήκαν όλα έτοιμα, των ηλεκτρονικών παιγνιδιών, των δεκαπενταμελών, των καταλήψεων, των σπουδών στο εξωτερικό,  των μεταπτυχιακών, των διδακτορικών, της επίπεδης τηλεόρασης, των αμερικάνικων σειρών, των ακριβών ρούχων, των ξέφρενων πάρτι, των διακοπών στα νησιά, των gadgets, του lifestyle, του Facebook και κυρίως, της αμφισβητούμενης ενηλικίωσης της. Η αδιάφορη αυτή γενιά σήμερα, παραζαλισμένη ακόμα από την εποχή του καταναλωτισμού, απουσιάζει από τα κέντρα λήψης των αποφάσεων και γενικώς υπό-εκπροσωπείται στα κοινά. Ο προφανής αντίλογος είναι ότι δεν αυτονομήθηκε ακόμη, γιατί η αγορά εργασίας δεν τους καλοδέχτηκε. Λίγοι έχουν μια αξιοπρεπή και καλοπληρωμένη δουλειά, κάποιοι έχουν βολευτεί με ρουσφέτι ή ΑΣΕΠ, κάποιοι άλλοι μετανάστευσαν ή σκέφτονται να φύγουν και οι πολλοί απασχολούνται υπο-αμειβόμενοι ή δεν έχουν δουλειά. Σίγουρα, για το χάλι αυτό οι κύριοι υπεύθυνοι ανήκουν στις προηγούμενες γενιές, αλλά για πόσο καιρό ακόμη θα ισχύει αυτό το …  ακλόνητο άλλοθι; Τα παραμύθια της ιστορικής αδικίας, που αφήνουν εκτός ευθύνης μια γενιά που … ισοπεδωτικά αρνείται, τελειώνουν σύντομα.
Η κοινωνία δεν έχει καμιά … ψύχωση για τη βιολογική ανανέωση των κέντρων λήψης των αποφάσεων. Όμως τώρα, που ο κόμπος έφτασε στο χτένι, μήπως ήρθε η ώρα να παρέμβουν, να βγουν μπροστά οι 40ρηδες; Όχι οι μέτριοι, οι «γερασμένοι» 40ρηδες του κομματικού σωλήνα ή των χρημάτων του μπαμπά, αλλά οι άριστοι, οι πετυχημένοι στο χώρο τους, τα διαμάντια της γενιάς που ταυτίζονται με το «καινούργιο» και την πρόοδο. Να βγουν μπροστά με θάρρος και αποφασιστικότητα. Με τη δύναμη της θέλησης, της δημιουργικότητας και το ανατρεπτικό πνεύμα της γενιάς τους να δώσουν νέα πνοή στην κοινωνία και στο σαθρό πολιτικό σύστημα, που τους υπονόμευσε! Να μας οδηγήσουν, επί τέλους, έξω από το ανεπίσημο εθνικό μας νόμισμα, το – εξοργιστικά σκληρό –  «κονέ»! Άλλωστε έχουν όλες τις προϋποθέσεις να διεκδικήσουν αυτό που δικαιούνται σε κάθε επίπεδο. Δεν τους πήραν δα και τα χρόνια. Διαφορετικά, το …  «hangover», της γενιάς και όχι μόνο, θα είναι μακρύ και ανυπόφορο!

http://www.tovoion.com/products/%CE%B1%CF%80%CE%BF-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%83-60%CF%81%CE%B7%CE%B4%CE%B5%CF%83-%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%83-%E2%80%A6-40%CE%B1%CF%81%CE%B7%CE%B4%CE%B5%CF%83-%28%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CF%8E%CF%84%CE%B7-%CE%B3-/

Ασφαλιστικό μιας χρήσης, πόλεμος γενεών με ενέχυρο και διακύβευμα το μέλλον των νέων

Με αφορμή ένα άρθρο της Γενιάς των 700 € (δε μου αρέσει το G700) μερικές σκόρπιες σκέψεις -που ίσως δομηθούν εν τη γραφή).

Το πρόβλημα τους ασφαλιστικού είναι γνωστό σε όλους. Και δεν απαντάται μόνο στην Ελλάδα, αλλά εδώ έχει φτάσει στο απροχώρητο. Φταίνε οι πολιτικοί που στην επιδίωξή τους για επανεκλογή δεν έθεσαν σωστές βάσεις με μακροπρόθεσμο χρονικό πλαίσιο και όραμα; Πολύ εύκολη η κατηγορία, αφού μάθαμε να κατηγορούμε πάντα τους άλλους. Μήπως φταίει κάπου κι ο πολίτης, όλοι εκείνοι οι διαμαρτυρόμενοι που αφειδώς αρνούνται κάθε διάλογο με στόχευση στο απώτερο μέλλον (για να μη θυμηθούμε τι έγινε με την πρόταση Γιαννίτση ή αργότερα με το νόμο Ρέππα); Φυσικά και τον πολίτη τον καλοέμαθαν οι πολιτικοί, φυσικά κι ο πολίτης καλοέμαθε τους πολιτικούς χαρίζοντας ανερυθρίαστα την ψήφο του.
Κάποτε ένα Γάλλος -δε θυμάμαι όνομα- έκανε λόγο για τη μάχη/πόλεμο των γενεών. Ο Ανδρουλάκης μετέφερε τη φιλοσοφική-πολιτική θέση αυτή εξελληνισμένη για το ασφαλιστικό. Αν και τότε την είχα ελαφρώς λοιδορήσει, ας παραδεχτούμε ότι δεν απέχει πολύ από την αλήθεια. Όπως και οι προτάσεις που κάνει ο Λοβέρδος τουλάχιστον διακατέχονται από μία προοπτική προς το μέλλον. Παρά τις όποιες μικροδιαφορές, εγώ θα συμφωνήσω με τις προτάσεις σου. Παρά τα άσχημα νέα που προτείνει για μερίδες του πληθυσμού, κινείται στη σωστή κατεύθυνση και με ρεαλισμό προσπαθεί να αντιμετωπίσει μία κατάσταση που σε λίγο θα λάβει εκρηκτικές διαστάσεις.
Προσωπικά έχω καταλήξει ότι δεν πρόκειται να πάρω σύνταξη ποτέ μου. Και σίγουρα δε φταίω εγώ (που έχω ένσημα κάτι λιγότερο από μια δεκαετία). Και σίγουρα δε φταίει η γενιά κάτω των 45 ετών -ειδικά εκείνοι του ιδιωτικού τομέα κι εκείνοι που δεν είχαν γνωριμίες.

Είναι καιρός πια να θυμίσουμε σε όσους κάνουν λόγο για μάχες γενεών, ότι αυτή τη μάχη την κέρδισαν. Η νέα γενιά ούτε θα αναπαραχθεί (απέκτησα κόρη λίγο πριν κλείσω τα 36 -περισσότερο δηλαδή χρονικά από μία γενιά- και δε σκοπεύω να τεκνοποιήσω ξανά) ούτε θα επιβιώσει, γιατί εκείνη η ηρωική περίφημη γενιά του Πολυτεχνείου (φευ, μαλακία που αναπαράγεται, λες κι όλοι οι 50+ αγωνίστηκαν) άφησε μετέωρες τις νεότερες γενιές απαιτώντας σε συντεχνιακή λογική χρήματα κι επιδόματα. Χρήματα που τελικά φόρτωσαν εμένα κι εσάς να πληρώνουμε.
Στη μάχη των γενεών δε θα κατηγορήσω αυτή τη φορά τους πολιτικούς -ότι τάχα δεν είχαν όραμα, ότι τάχα ενδιαφέρονταν μόνο για την ψήφο. Γιατί αυτή την τελευταία τη δίναμε με μεγάλη ευκολία. Στη μάχη του ασφαλιστικού θα κατηγορήσω ευθέως όλο εκείνο το «κίνημα» (έτσι το βάφτιζαν οι νεο-ριζοσπάστες) του βολέματος και του συντεχνιασμού. Είναι τα ίδια «κινήματα» που μας οδήγησαν στη νεοφιλελεύθερη τσιμεντένια εικόνα των μεγαλουπόλεων, στη μετανεωτερική ανάπτυξη των πιστώσεων, του δανεισμού και της υπερκατανάλωσης, στη μεταμοντέρνα φαυλότητα του εφήμερου σχεδιασμού, επειδή απλά κερδίσαμε χρήματα που τα «επενδύσαμε» σε άχρηστα προϊόντα απλά και μόνο για να αισθανόμαστε χαρούμενοι με τα αγαθά της κοινωνικής προβολής. Γιατί το ασφαλιστικό κρίθηκε όταν αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε τις αρχές του υλικού ευδαιμονισμού και της επιδειξιομανίας.
Κι αν κάποιος από τους αναγνώστες αναρωτηθεί τι σχέση έχει το ασφαλιστικό με την υπερκατανάλωση, απλά ας θυμηθεί ότι όλα χωράνε στο ιδεολόγημα του εφήμερου. Όπως τα καταναλωτικά αγαθά είναι εφήμερα, μιας χρήσης, έτσι και το ασφαλιστικό κατάντησε μιας χρήσης, αντικείμενο προς πώληση κι αγορά ψήφων, αποτέλεσμα ενός σχεδιασμού που ενδιέφερε μόνο σκόρπιες ομάδες.
Μα τελικά εγώ κι οι αναγνώστες τούτου του άρθρου πληρώνουμε αυτές τις συντεχνιακές ομάδες. Εγώ κι οι αναγνώστες μου τεθήκαμε ως ενέχυρα των ασφαλιστικών μεταρρυθμίσεων. Γιατί πριν το δανεισμό κανείς δε μας ρώτησε αν πουλάμε το μέλλον ή αν -όπως έγραψε ο Τερζάκης- αυτοενεχειριαζόμαστε. Γιατί κάποιοι δανείστηκαν με υποθήκη τη δική μας εργασία, το δικό μας μέλλον.

– See more at: http://chldimos.blogspot.gr/2010/01/blog-post_18.html#sthash.C6YZWA3v.dpuf

Advertisements