Τελευταία γραμμή άμυνας σε δημόσιο, ταμεία, τράπεζες


Τελευταία γραμμή άμυνας σε δημόσιο, ταμεία, τράπεζες

Τελευταία γραμμή άμυνας σε δημόσιο, ταμεία, τράπεζεςΤου Κωνσταντίνου Παπακασόλα

Στην εποχή του μνημονίου ΙΙΙ, το τοπίο που διαγράφεται στις απαιτήσεις του δημοσίου, ασφαλιστικών ταμείων και των τραπεζών είναι  θολό.

Από τη μια ζυμώνεται η θεσμοθέτηση των εισφορών επί πραγματικού εισοδήματος, από την άλλη ετοιμάζονται κατασχέσεις του δημοσίου για απλήρωτους φόρους και εισφορές που είχαν υπολογίσει επί …τεκμαρτών δηλαδή κατά κανόνα ανυπόστατων εισοδημάτων!

Από τη μια εντάχτηκαν και οι οφειλές στο δημόσιο στο νόμο Κατσελη, από την άλλη, με την δεύτερη πρόσφατη τροποποίηση του εντός 2015, εξαιρούνται πολλοί δανειολήπτες από τις ευεργετικές του διατάξεις.

Ενώ αυξάνονται δυστυχώς δραματικά οι γραφειοκρατικές διαδικασίες, δικαιολογητικά και έξοδα εις βάρος του δανειολήπτη.

Μειώθηκε εντυπωσιακά και το ακατάσχετο όριο μισθών και συντάξεων από τα 1.500 στα 1.000 ευρώ, γεγονός που θα βοηθήσει μεν τα δημόσια έσοδα και τις τράπεζες άλλα θα στραγγίξει την αγοραστική ικανότητα των μισθωτών οφειλετών.

Α. Όσον άφορα τους πολίτες που έχουν συνδυαστικώς χρέη και σε δημόσιο και σε τράπεζες, αυτοί πρέπει να εξετάσουν την εξαιρετική ευκαιρία που έχουν για πρώτη  φορά να προσφύγουν συνολικά γι αυτά στο νόμο Κατσέλη.

Β. Όσον άφορα όσους χρωστούν μόνο σε δημόσιο – ΟΤΑ –  ασφαλιστικούς φορείς (ΕΤΑΑ, ΤΣΜΕΔΕ, ΙΚΑ, ΟΑΕΕ, ΟΓΑ), προτιμότερη λύση, πλέον, είναι η προληπτική κατάθεση προσφυγής και αιτήσεως αναστολής η όποια μπορεί  να προστατεύσει για σπουδαίο χρονικό διάστημα τα περιουσιακά στοιχεία τους, εφόσον έχουν χαμηλό εισόδημα (και άλλους νομικούς λογούς) και ο δικαστής αξιολογήσει ότι  διακινδυνεύεται η απώλεια πολύ σημαντικού αγαθού γι αυτούς σε σχέση με το συμφέρον του  δημοσίου.

Σημειωτέο ότι ο αποκλεισμός τους από τη δυνατότητα ρύθμισης/διαγραφής των οφειλών τους απ το ν. Κατσέλη μόνο επειδή δεν έχουν οφειλές και σε ιδιώτες πιστωτές, είναι κατά τη γνώμη μου αντισυνταγματικός λόγω αντίθεσης στην αρχή της ισότητας.

Γ. Όσοι έχουν μόνο χρέη σε τράπεζες, πρέπει είτε να εξετάσουν το πλαίσιο του ν. Κατσέλη ως εξηγήθηκε ως άνω, είτε να αναμένουν την οριστική θέσπιση των κατώτατων ορίων διαβίωσης και του τρόπου συνεισφοράς του κράτους στις δόσεις των δανείων τους που ακόμα δεν έχει αποσαφηνιστεί.

Σε κάθε περίπτωση πρέπει να υπάρξει έγκαιρη και αναλυτική συζήτηση της μεθόδου προστασίας τους με το δικηγόρο τους.

Οι προθεσμίες τόσο στα διοικητικά δικαστήρια όσο και στα ειρηνοδικεία είναι αρκετά αυστηρές, ενόψει και του κίνδυνου να  επισπεύσει το δημόσιο η οι τράπεζες διαδικασία εκτέλεσης, αλλά και αφού προλάβει να κινηθεί πρώτος ο οφειλέτης, χρειάζεται αρκετή συνεπεία και εγρήγορση από τον τελευταίο.

Το κόστος  των διαδικασιών είναι σημαντικό για τον οφειλέτη, ιδία λόγω των (αντισυνταγματικών)  υψηλών παραβόλων και επιδόσεων των δικογράφων (πχ αν είναι πολλοί οι πιστωτές κλπ) αλλά όχι απαγορευτικό.

Οι πολίτες σε περίπτωση βαριάς οικονομικής αδυναμίας τους (χαμηλό εισόδημα, ανεργία, προβλήματα υγείας) πρέπει να προστρέχουν στις γραμματείες των διοικητικών και πολιτικών δικαστηρίων και να υποβάλλουν αιτήματα για  την χορήγηση δικαστικού ευεργετήματος πενίας / νομικής βοηθείας δια των όποιων μπορούν να απαλλαχτούν από αμοιβές και έξοδα της δικής.

Στις δύσκολες αυτές ώρες το ελάχιστο που μπορεί να κάνει το δημόσιο είναι να απαλείψει την νομοθετική περιπλοκότητα και τους αιφνιδιασμούς, οι δε οφειλέτες μετά από συζήτηση με το δικηγόρο τους να σταθμίσουν τα υπέρ και τα κατά και να δράσουν εγκαίρως.

Μελανό σημείο η μη πρόβλεψη του νέου νόμου για όσους ήδη κατέθεσαν αιτήσεις με το παλιό καθεστώς χωρίς να  έχουν συμπεριλάβει τις οφειλές τους στο δημόσιο (αντίθεση  στην αρχή ισότητας), το όποιο θα πρέπει να συμπληρωθεί νομοθετικά και αναδρομικά.

Ανάλογη έλλειψη πρόβλεψης υπάρχει και για την εισοδηματική ενίσχυση  των δόσεων των «παλαιών» ενταγμένων στο ν. Κατσέλη οφειλετών,  σε σχέση με όσους υπαχθούν εφεξής στο νόμο και την έχουν εξασφαλίσει.

Σημαντικό θέμα είναι επίσης αυτό της διάκρισης των πραγματικών από τα τεκμαρτά εισοδήματα στο νόμο Κατσέλη, όσο και για το ρόλο που θα παίξει νομολογιακά στις υποθέσεις προσφυγών κατά φορολογικών  και ασφαλιστικών οφειλών (για τα τεκμαρτά συστήματα υπολογισμού).

Η άποψη Μπέη είναι κατηγορηματική για το θέμα αυτό ήδη απ το 1978.

Το άρθρο 4 του Συντάγματος ορίζει ότι οι Έλληνες συμμετέχουν στα φορολογικά βάρη «αναλόγως  των δυνάμεων των».

Αυτό σημαίνει ότι για την πληρωμή των φόρων μετράνε τα πραγματικά και όχι τα πλασματικά εισοδήματα των φορολογουμένων.

Με την καθιέρωση των αμάχητων φορολογικών  τεκμηρίων, ο νομοθέτης παύει να ενδιαφέρεται για τα πραγματικά εισοδήματα. Αρμέγει τις  ενδείξεις, ακόμη και όταν αποδεικνύεται πως είναι αναξιόπιστες.

Έτσι, όμως, η κατανομή των  φορολογικών βαρών παύει να γίνεται ανάλογα με τις δυνάμεις του καθενός.

Γίνεται ανάλογα με τα φαινόμενα. Κι αυτό απαγορεύεται από το Σύνταγμα.

Αρα, αν ο νόμος έχει ως αντικείμενο της φορολογίας τεκμαρτή περιουσία, η οποία δεν  ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, ο νόμος αυτός είναι αντισυνταγματικός, αφού το άρθρο 4 § 5 του Συντάγματος περιορίζει το νομοθέτη να φορολογεί μόνο την πραγματική φοροδοτική ικανότητα των πολιτών και μόνο ανάλογα με την πραγματική τους περιουσιακή κατάσταση.

Το σημαντικό για την πλειοψηφία των δανειοληπτών και οφειλετών να είναι η ανάσα που θα  πάρουν απ το κέρδος χρόνου που θα αποκομίσουν μέσω της τυχόν προσωρινής δικαστικής προστασίας.

Γιατί η οριστική επίλυση του ζητήματος χρέους τους σε δημόσιο και τράπεζες φαίνεται να εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την οριστική επίλυση του θέματος του χρέους της χώρας και την νομολογία που θα διαμορφωθεί τα επόμενα 2 χρόνια για σειρά θεμάτων οικονομικής αδυναμίας και νομοθετικής αστοχίας.

* Ο κ. Κωνσταντίνος Παπακασόλας είναι δικηγόρος Αθηνών
https://lawyalty.wordpress.com
Email : papakasolas@gmail.com

 

http://www.capital.gr/story/3085961

Advertisements