Κατάργηση δικαστικού ενσήμου προσεχώς, αλλά όχι δικαστικής αστοχίας


Κατάργηση δικαστικού ενσήμου προσεχώς, αλλά όχι δικαστικής αστοχίας

Κατάργηση δικαστικού ενσήμου προσεχώς, αλλά όχι δικαστικής αστοχίας

Του Κωνσταντίνου Παπακασόλα

Τέθηκε προ μηνός σε διαβούλευση η κατάργηση του επαχθούς τέλους δικαστικού ενσήμου στα πολιτικά δικαστήρια. Πιο συγκεκριμένα:

Άρθρο 1 – Κατάργηση δικαστικού ενσήμου στις αναγνωριστικές αγωγές

1.Η παράγραφος 3 του άρθρου 7 του ν.δ. 1544/1942 (Α΄ 189), όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 70 του ν. 3994/2011 (Α΄ 165) και το άρθρο 21 του ν. 4055/2012 (Α΄51) αντικαθίσταται ως εξής:

«Στο τέλος, που επιβάλλεται κατά το άρθρο 2 του ν. ΓΠΟΗ/1912, δεν υπόκεινται οι αναγνωριστικές αγωγές, καθώς και οι αγωγές για την εξάλειψη υποθήκης και προσημείωσης και εκείνες που αφορούν την ακύρωση πλειστηριασμού».

2. Η διάταξη της προηγούμενης παραγράφου εφαρμόζεται και στις αγωγές που ασκήθηκαν ως καταψηφιστικές πριν από την έναρξη ισχύος του παρόντος νόμου, εφόσον μετατραπούν σε αναγνωριστικές μετά την έναρξη ισχύος του.

http://www.opengov.gr/ministryofjustice/?p=6485#comments

To τέλος αυτό είχε επιβληθεί σε όλες τις αστικές  αγωγές, με πρωτοβουλία ΠΑΣΟΚ (2011), ενώ προγενέστερα καταβαλλόταν αφού ευδοκιμούσε δικαστικά η αγωγή, δηλαδή ήταν βεβαία η επιδίκαση της απαίτησης.

Ενώ μετά την θέσπιση του ο πολίτης το κατέβαλλε ανεξάρτητα απ το αν θα του επιδικάζονταν η απαίτηση του και φυσικά σε περίπτωση ήττας δεν αναζητείτο πίσω. Είχε λάβει τη μορφή μη ανταποδοτικού φόρου.

Φυσικά εξ αιτίας ενός τόσο υψηλού τέλους (το ποσοστό του γρήγορα γιγαντώθηκε με διαδοχικές αυξήσεις) και μαζί με τα υπόλοιπα υψηλά δικαστικά έξοδα, είχε σαν συνεπεία πολλοί πολίτες που είχαν αστικές αξιώσεις να παραιτηθούν επί της ουσίας από αυτές, καθώς αδυνατούσαν να καταβάλλουν  τόσο πολλά έξοδα και μάλιστα με το ρίσκο της αποτυχίας, κι ενίοτε ακόμα κι αν ήταν βεβαία η δικαστική επιτυχία!

Παραπλήσιας σημασίας ζήτημα ήταν και τα δικαστικά έξοδα του ηττηθέντος διαδίκου, τα όποια είναι εντελώς απρόβλεπτα και (πρακτικά) στην κρίση του δικαστή.

Μέχρι πρόσφατα συνηθιζόταν να είναι στην πράξη ένα φιξ ποσό  ανάλογα με τον βαθμό του δικαστηρίου η και το ύψος της διαφοράς, αλλά κατόπιν και σχετικής αλλαγής στον κώδικα περί δικηγόρων, ορίστηκαν και αυτά σε ποσοστό επί του αντικείμενου της αγωγής.

Τούτο όμως είναι  εντελώς παράλογο, καθώς καταργεί την ισότητα των οπλών των διάδικων και την πρόσβαση στη δικαιοσύνη (ένας διάδικος κάλλιστα μπορεί να μην έχει τη δυνατότητα να πληρώσει εξ ορισμού υψηλά δικαστικά έξοδα), το όποιον μαζί με την ασταθή στάση των δικαστηρίων οδηγούσε σε ανασφάλεια δίκαιου καθώς σε περίπτωση ήττας ο διάδικος δεν είχε ιδέα τι δικαστικά έξοδα θα επιβαρυνόταν, και κάποιες φόρες ήταν αδικαιολόγητα υψηλά ενώ άλλες ήπια, και μάλιστα σε πανομοιότυπες υποθέσεις.

Όταν ρώτησα σχετικά ανώτατο δικαστικό για την ασυνέπεια αυτή μου απήντησε ότι οι αποφάσεις που βγάζουν  δικαστικά έξοδα φιξ εύλογου ποσού (οι περισσότερες ως τώρα και ορθώς κατ’ εμέ) είναι παράνομες και το ορθόν είναι να βγάζουν ποσοστιαία τα έξοδα επί τη βάση της διαφοράς (το οποίο θεωρώ αντισυνταγματικό).

Βγάλτε άκρη.

Η κυβέρνηση λοιπόν ορθότατα καταργεί το δικαστικό ένσημο στις αναγνωριστικές αγωγές, έτσι οι πολίτες θα μπορούν να επιστρέψουν στις υποθέσεις τους δικαστικά και ασφαλώς να το καταβάλλουν εάν δικαιωθούν.

Παρότι και εδώ υπήρχε μείζον θέμα συνταγματικότητας, τα δικαστήρια δεν στάθηκαν στο ύψος τους (πχ ΠΟΛ.ΠΡ.ΛΕΥΚ. 2014), πλην κάποιων εξαιρέσεων, με συνεπεία να καταδικάζουν πολίτες σε ερήμην παράσταση και να απορρίπτουν τις αγωγές τους ακόμα και όταν αποδεδειγμένα δεν είχαν δυνατότητα καταβολής του ενσήμου.

Σε συνδυασμό με άλλες συναφείς μνημονικές νομολογιακές τους κρίσεις  παρατηρούμε ότι ελάχιστα βοήθησαν τον μέσο πολίτη και δη τον αδύναμο : Το σύνολο των οριζοντίων φορών, αμέσων και έμμεσων , έχουν κριθεί συνταγματικά παρότι ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ.

Και τούτο δεν μπορεί να γίνει ανεκτό από κανέναν καθώς και η κουτσή Μαρία ξέρει ποσά εκατοντάδες δις έχουν αποθηκευθεί απ τους όντως έχοντες στην χώρα και το εξωτερικό, οι οποίοι ασφαλώς και είναι υπόχρεοι να πληρώσουν τα σπασμένα της χώρας κατά το Σύνταγμα.

Οι πονηροί όμως του ελληνικού κρατιδίου έχουν εφεύρει την ιδέα των οριζοντίων φορών, εισφορών κλπ ώστε να επιμερίζουν τα χρέη της χώρας σε όλο τον ελληνικό λαό.

Παρατηρούμε τελικά όμως ότι όσο κι αν δυσανασχετούμε για τις κυβερνήσεις, τελικά αυτές, η νομοθετική – εκτελεστική εξουσία, είναι μάλλον και οι μόνες που όπως θέσπισαν επαίσχυντα μετρά και φόρους, είναι και οι ίδιες που μπορούν να τους καταργήσουν.

Η δικαστική αργεί αδικαιολόγητα ακόμα και για σπουδαία ζητήματα ενώ στο τέλος επικύρωσε το ΕΕΕΤΗΔΕ, το τέλος επιτηδεύματος κι αλλά πολλά αντισυνταγματικά μέτρα.

Σε κάθε περίπτωση ο νομικός κόσμος και οι πολίτες καλωσορίζουν τέτοιες κινήσεις του νομοθέτη, που αναγνωρίζει το λάθος του (προηγούμενου νομοθέτη) και καταργεί το ακραία αντισυνταγματικό και ρατσιστικό αυτό χαράτσι με την προκαταβολική του μορφή.

Ειδικά για τους αδύναμους πολίτες αλλά και όσους είχαν μεγάλου ύψους αστικές απαιτήσεις η κατάργηση του ενσήμου απομακρύνει το μεγαλύτερο εμπόδιο για την επιδίωξη της διεκδίκησης τους, χωρίς να εξαρτώνται επιτελούς απ το αν θα το έβγαζε αντισυνταγματικό το δικαστήριο η αν θα το ανέτρεπε μετά από 5 χρόνια το ΣΤΕ.

Ελπίζουμε να ψηφιστεί σύντομα με την έναρξη του νέου δικαστικού έτους, ώστε να προχωρήσουν χιλιάδες υποθέσεις πολιτών που αναστάλθηκαν εξαιτίας της προηγούμενης νομοθετικής ρύθμισης.

Email: papakasolas@gmail.com

 

http://www.liberal.gr/arthro/73182/forum/2016/katargisi-dikastikou-ensimou-prosechos-alla-ochi-dikastikis-astochias.html

Advertisements