Ιδού ποιοι έπρεπε να σηκώσουν το βάρος της δημοσιονομικης προσαρμογής.


Ιδού ποιοι έπρεπε να σηκώσουν το βάρος της δημοσιονομικης προσαρμογής.

16864118_1254896924564300_1899293437689004476_n

Α. 1.364.069 Έλληνες είχαν καταθέσεις άνω των 300.000 ευρώ, στο χρονικό διάστημα από το 2000 μέχρι το 2012, σύμφωνα με την έρευνα των  οικονομικών εισαγγελέων Παναγιώτη  Αθανασίου, Γαληνού Μπρη , σε συνεννόηση με τον κ. Νικολούδη και με τη συνδρομή του Κέντρου Ελέγχου Φορολογουμένων Μεγάλου Πλούτου (ΚΕΦΟΜΕΠ).

Β.  700 χιλιάδες έως 1 εκατομμύριο εμβασματούχους εξωτερικού έχει στα αρχεία της η ΤΡΑΠΕΖΑ ΕΛΛΑΔΟΣ  από το έτος 2000 και μετά που έβγαλαν στο εξωτερικό τα τελευταία 15 χρόνια -από το έτος 2000 και μετά- πάνω από 300 δις ευρώ, σύμφωνα με την κίνηση των 75 του ΠΑΣΟΚ  και τον βουλευτή κο Καρχιμακη.

Γ.  Τα χρήματα αυτά προερχονταν κυρίως απο ευρωπαϊκά δάνεια και επιδοτήσεις ύψους συνολικού 1,3 τρις

Γ.  Δοθέντος ότι τα ποσά των καταθέσεων από 300.000 και άνω θα είχαν μέσο ορό/ανά καταθέτη  προφανώς αρκετά μεγαλύτερο, καθώς αρκετοί θα είχαν μεγαλύτερα των 300.000 ευρώ ποσά, μπορούμε καταρχήν να υποθέσουμε ότι ένας εύλογος μέσος ορός είναι οι 500.000 ευρώ.

Πολλαπλασιάζοντας τα 500.000 ευρώ με τον αριθμό των καταθετών    1.364.069 βλέπουμε ότι το σύνολο είναι 682.034.500.000. Σχεδόν 700 δις δηλαδή. Προσθέτοντας και τους καταθέτες κάτω των 300..000 ευρώ και έως τα 50.000 ευρώ για την ίδια περίοδο, που ασφαλώς θα υπήρχαν αρκετοί στα επίπεδα αυτά, αναμένεται μια προσθήκη τουλάχιστον άλλων 100 δις.

Σύμφωνα δηλαδή με μετριοπαθείς και λογικές εκτιμήσεις τα ποσά που διακινήθηκαν μέσω τραπεζών το διάστημα 2000-2012, μια περίοδο που το απόρρητο βασίλευε και η τραπεζική εμπιστοσύνη ήταν βαθιά εμπεδωμένη, ίσως αγγίζουν τα 800 δις ευρώ.

Κοντά στο 2010 στην Ελλάδα σταθερά 300 δις στις τράπεζες που μειωθήκαν στα 150 δις κοντά στο 2015 με τα καπιταλ κοντρόλ.

Πράγμα που σημαίνει ότι το υπόλοιπο μέρος των αποταμιεύσεων και μεγαλύτερο φυγαδεύτηκε στο εξωτερικό και ένα μικρότερο αποσύρθηκε στα σεντούκια και στα δημοσιά ταμεία μέσω της φορολογίας.

Σε κάθε περίπτωση όμως διαφαίνεται ότι με το συνδυασμό τόσο των ξένων ερευνών όσο και των στοιχείων των ελληνικών αρχών το σύνολο των καταθέσεων ξεπέρνα σε Ελλάδα και εξωτερικό τα 600 δις.

Και δοθέντος του δημοσιονομικού εκτροχιασμού της χωράς, της άτυπης χρεοκοπίας της και αδυναμίας της να εγγυηθεί στοιχειώδη πράγματα στους πολίτες της, έπρεπε και πρέπει να επιβάλει φόρο περιούσιας στους πλουσιοτέρους έλληνες.

Ένας τέτοιος φόρος εφάπαξ η τμηματικός, ασφαλώς δεν μπορεί να εννοηθεί ούτε ως τιμωρητικος ούτε ως εξοντωτικός, καθώς θα έφτανε το πολύ στο 20%. Θα ήταν δηλαδή μια λελογισμένη συνεισφορά στα δημοσιά βάρη, που θα απελευθέρωνε όμως το ελληνικό κράτος και τους υπολοίπους φορολογουμένους από τις βαριές υποχρεώσεις της χρεοκοπίας και θα διασφάλιζε κεφάλαια για τη χώρα και το ασφαλιστικό της.

Ούτε βεβαία είναι υγιές να  δαιμονοποιειται ο πλούτος. Ο υγιής πλούτος όμως. Όχι ο πλούτος που εν μέρει είναι προϊόν διαφθοράς η φοροδιαφυγής ούτε και αυτός που ναι μεν προήρθε από την Ελλάδα άλλα δεν επανεντάχθηκε σε αυτή ούτε κατά ένα ευρώ. Υπάρχει λοιπόν ηθική άλλα και λογική και συνταγματική υποχρέωση μιας λελογισμένης συνεισφοράς.

Συνοψίζοντας λοιπόν.

Από τον έλεγχο που είχαν διενεργήσει οι ελεγκτές του ΣΔΟΕ και του Κέντρου Ελέγχου Φορολογούμενων Μεγάλου Πλούτου έχουν προκύψει Ενάμισι σχεδόν εκατομμύριο  κάτοχοι ΑΦΜ που έχουν καταθέσεις άνω των 300.000 ευρώ.

Αν κάνουμε τον πολλαπλασιασμό των κατ ελάχιστο 300.000 Χ 1.300.000 προκύπτει αποτέλεσμα 400 δις. Όσο δηλαδή και το δημόσιο χρέος της Ελλάδας, χάριν του οποίου μεταρρυθμιζόμαστε.

Αν μάλιστα ΔΕΝ βάλουμε ως συντελεστή απλώς τα 300.000 ευρώ άλλα τον ΜΕΣΟ ΟΡΟ καταθέσεων, δοθέντος ότι κάποια πρόσωπα βρέθηκαν να έχουν ολόκληρα δις από μόνα τους, ο μέσος ορός θα είναι σημαντικά μεγαλύτερος, ανερχόμενος πιθανότατα στα 500.000 ευρώ.

Σε αύτη την περίπτωση που είναι και μια ρεαλιστική περίπτωση υπερκαλύπτουμε το δημόσιο  χρέος.

Φυσικά δεν χρειάζεται να γίνει κάτι τέτοιο. Μια απλή εισφορά περί το 20% αρκεί, μαζί με μια μικρή διαγράφη χρέους απ τους δανειστές για να μειωθεί το χρέος μας το κάτω από  100 δις και να γίνει βιώσιμο και να εξασφαλιστεί κι ένα σημαντικό ποσό υπέρ του ασφαλιστικού για να μειωθούν οι εισφορές και γενικά οι φόροι ώστε να έλθουν επενδύσεις.

Προκαλεί απορία λοιπόν για ποιο λόγο κάθονται 7 χρόνια κι ελέγχουν έναν ένα εκατομμύριο άτομα, και προϋπολογίζουν έσοδα μόλις ορισμένων δις, τα όποια δε φτάνουν ούτε για ζήτω και ασφαλώς ενώ όλοι αυτοί έχουν καταρτισμένους νομικούς και βέβαια ένα σαθρό νομικό πλαίσιο που τους βοήθα να μην πληρώσουν (παρωχημένο νομικό πλαίσιο, που ψηφίστηκε φοβικά, παραγραφές, νομολογία).

Γιατί δεν ψηφίζεται ο φόρος περιούσιας;

Γιατί η συλλογική ευθύνη που εφαρμόστηκε κακώς λογω κατεπείγοντος δημοσίου συμφέροντος στον ελληνικό λαό με τα οριζόντια μέτρα των τελών κυκλοφορίας, φόρο ακίνητων και ειδικά στους ελευθέρους επαγγελματίες με τέλος επιτηδεύματος φόρο 26 απ το πρώτο ευρώ δεν εφαρμόζεται και στους μεγαλοκαταθετες;

Τελος ας μη παει ο νους μας σε τιποτα μεγαλοεπιχειρηματιες, μεγαλο κεφαλαιο, καπιταλιστες κλπ. Ένας στους 3 με χρήματα στο εξωτερικό είναι δημόσιος υπάλληλος

Advertisements