Αυτοπροσδιορισμός των ελληνόφωνων ελίτ ως Ρωμαίοι! Συγκρότηση εγκληματικής οργάνωσης πάνω στην ταριχευμένη σορό του Ιωάννη Καποδίστρια


1) Βυζαντινή Ρωμανία

Το όνομα Ρωμανία σημαίνει «χώρα Ρωμαίων» και δηλώνει την πατρίδα των Ρωμαίων [Clifton R. Fox]. Αποτελεί ενδώνυμο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ενώ επισήμως χρησιμοποιήθηκε από τη λεγόμενη Λατινική Αυτοκρατορία της Κωνσταντινούπολης [Wolff, Robert Lee (1948), «Romania: The Latin Empire of Constantinople»]. Σύγχρονες επιβιώσεις του ονόματος είναι η Ρομάνια στην Ιταλία (όπου βρίσκεται η πρώην πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Ραβέννα) και η Ρουμανία στην πρώην Τρανσυλβανία-Μολδοβλαχία.

Το όνομα σχετίζεται με την εξέλιξη της εθνικής συνείδησης των Ρωμαίων μετά την οικουμενικοποίηση του εθνωνύμου που επέφερε το ήδικτο του Καρακάλλα (212) με το οποίο όλοι οι ελεύθεροι υπήκοοι της Ρώμης ανά την επικράτειά της απέκτησαν πολιτικά δικαιώματα ως Ρωμαίοι πολίτες. [Clifton R. Fox, Τι είναι, αν κάτι είναι ένας Βυζαντινός;]

Ως όνομα, η Ρωμανία απαντάται για πρώτη φορά το 330. Κατ’ αρχάς μέχρι τον 5ο αιώνα δήλωνε άλλοτε τις δυτικές επαρχίες του ρωμαϊκού κράτους, άλλοτε τις ανατολικές. Από της κατάλυσης της Δυτικής Αυτοκρατορίας το 476, το όνομα άρχισε να σημαίνει αποκλειστικά την Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία με πρωτεύουσα την Νέα Ρώμη Κωνσταντινούπολη (χριστιανικό Βυζάντιο). Είναι αληθές ότι οι Βυζαντινοί ιστορικοί και χρονογράφοι σπάνια μεταχειρίστηκαν τη λέξη αυτή για τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Παρά ταύτα τα παραδείγματα είναι άφθονα από τον 11ου αιώνα όπου οι Αυτοκράτορες της Κωνσταντινούπολης στις εμπορικές συνθήκες που υπέγραφαν με άλλες χώρες χρησιμοποιούσαν τον όρο Ρωμανία (Wikipedia , Ρωμανία).

Η ίδρυση των διαφόρων λατινικών κρατών στην Ανατολή είχε ως αποτέλεσμα την ευρύτερη διάδοση του ονόματος. Το λεγόμενο σταυροφορικό κράτος της Κωνσταντινούπολης φέρει το όνομα: «Imperium Romaniae». Σε άλλες περιπτώσεις με το όνομα αυτό αναφέρονται περιοχές οι οποίες ανήκαν παλαιότερα στην χριστιανική αυτοκρατορία της Ρωμανίας, όπως η Μικρά Ασία και η Πελοπόννησος, όπου το Ναύπλιο ονομαζόταν μέχρι στις αρχές του προηγούμενου αιώνα Napoli di Romania (Wikipedia, Ρωμανία).

[Το βυζαντινό τοπωνύμιο του Ναυπλίου ‘’Νάπολη της Ρωμανίας’’ είναι ο κύριος λόγος που το Ναύπλιο επελέγη από τους νέο-Ρωμηούς ως πρωτεύουσα του νεοσύστατου ‘ελληνικού’ κράτους κατά τις μυστικές διαπραγματεύσεις με τις μεγάλες δυνάμεις, Γαλλία, Αγγλία και Ρωσία, της περιόδου 1821-1827, δοθέντος ότι η Αθήνα αποκλείστηκε από τους νεο-Ρωμηούς λόγω των ισχυρών δεσμών της Πόλης με τον Ελληνισμό και την Πατρώα θρησκεία. Η Αθήνα αποκλείστηκε ως πρωτεύουσα του νεοσύστατου κράτους επειδή είναι η πανάρχαια μητρόπολη του Ελληνικού Πολιτισμού, για τον οποίο οι χριστιανικές ελίτ των ελληνόφωνων Ρωμαίων τρέφουν υπερχιλιετές μίσος.]

Λίγες δεκαετίες μετά τη διακήρυξη του Καρακάλλα, σύμφωνα με την οποία οι ελεύθεροι άρρενες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας είχαν το δικαίωμα να γίνουν Ρωμαίοι πολίτες, το όνομα Ρωμανία, δηλαδή χώρα των Ρωμαίων, ήλθε στην επιφάνεια και αντικατέστησε σταδιακά το Imperium Romanum, δηλαδή το κράτος των Ρωμαίων (Wikipedia, Ρωμανία).

Η περιοχή της Ελλάδας στα πρώτα χρόνιας της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ήταν προπύργιο του Δωδεκαθεϊσμού, όμως υφίστατο θρησκευτικές διώξεις. Ο Ιουλιανός (ο ‘παραβάτης’ κατά την ορθοδοξία) προσπάθησε να αποκαταστήσει την Πατρώα Ελληνική θρησκεία, ανεπιτυχώς. Ο Ρωμαίος αυτοκράτωρ Flavius Theodosius Augustus (ελλ. ‘Μέγας’ και ‘άγιος’ Θεοδόσιος) κλείνει τα Μαντεία, διατάζει να καταστραφούν οι Ελληνικοί ναοί και καταργεί του Ολυμπιακούς αγώνες. Ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Flavius Petrus Sabbatius Iustinianus (ελλ. ‘’Άγιος Ιουστινιανός ο Μέγας’’) κλείνει την Ακαδημία Πλάτωνος και καταστρέφει ή ακρωτηριάζει τα Ελληνικά θρησκευτικά μνημεία και έργα τέχνης για να πάρει υλικό έτοιμο για να χτίσει την Αγιά Σοφιά και να διακοσμήσει την Νέα Ρώμη [Wikipedia].

Επί 1500 χρόνια το όνομα Έλληνας με την έννοια του Ελληνικού Αρχαίου Πολιτισμού σε ό,τι έμεινε γραπτό στην ελληνική γλώσσα δεν υπάρχει. Έγινε καταπιεστικά Ρωμαίος ή Ρωμιός/ Ρωμηός ( = Ρώμη-ός) και η Ελλάδα και οι Έλληνες ξεχάστηκαν για πάντα. Το όνομα Έλληνας ήταν απαγορευμένο επί ποινή θανάτου. Συκοφαντήθηκε ανελέητα και κακόβουλα και έγινε συνώνυμο του ‘ειδωλολάτρη’, μία λέξη ειδικά κατασκευασμένη για τους έλληνες μόνο με «πνευματική» μανία [Θωμάς Ηλιόπουλος, «Η λέξη έλληνας απαγορεύονταν επί 1500 χρόνια με ποινή θανάτου»]. Το κύριο όνομα Έλλην γίνεται επίθετο κακόηχο και η νέα αυτή έννοια της λέξης θα εξαφανισθεί εντελώς μόνο μετά τον 8ο αι. μ.Χ. όταν εκχριστιανιστούν βίαια και οι τελευταίοι Έλληνες της περιοχής της Μάνης. Η στιγμή είναι ιστορική. Το «πας μη Έλλην βάρβαρος» αντιστρέφεται. «Πας Έλλην απεχθής ειδωλολάτρης» [Άγγελος Βλάχος 1915-2003, Πυθίας Παραληρήματα, σ. 219, εκδόσεις Εστία, 1983, Wikipedia]. Σύμφωνα με τον Clifton R. Fox «Ο όρος Έλληνας όχι μόνον είχε περιπέσει σε αχρηστία, αλλά υπονοούσε πλέον εκείνον που λάτρευε ακόμη τους αρχαίους θεούς, και άρα ήταν κακόφημος και ταυτισμένος με παράνομες θρησκευτικές ιδέες και απιστία προς το κράτος. Οι ελληνόφωνοι πολίτες της Αυτοκρατορίας προτίμησαν την ταυτότητα του ‘Ρωμαίου’ αντί του ‘Έλληνα’ ως σίγουρο καταφύγιο στους καιρούς που άλλαζαν. Έτσι ελληνόφωνοι ‘Ρωμαίοι’ κατοικούσαν την Αυτοκρατορία μέχρι την πτώση της Κωνσταντινούπολης το 1453 [Clifton R. Fox, Wikipedia, Ρωμανία].

2) Ετυμολογία και ιστορική προέλευση του ‘Ρωμιός’ ( = Ρωμη-ός) και ‘Ρωμιοσύνη’ ( = Ρωμη-οσύνη / Ρωμαιο-σύνη)

Ως προελέχθη, Ρωμαίοι είναι οι κάτοικοι της αρχαίας Ρώμης και κατ΄ επέκταση στην αρχαιότητα και το μεσαίωνα οι πολίτες της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Οι βυζαντινοί αυτοκράτορες θεωρούσαν τους εαυτούς τους Ρωμαίους, συνεχιστές των Ρωμαίων αυτοκρατόρων και καλούνταν «Ρωμαίοι» και όχι Βυζαντινοί, ούτε βεβαίως Έλληνες· επαναλαμβάνω ότι ο όρος ‘Έλληνας’ είχε εκλείψει για 1500 χρόνια καθότι είχε ταυτιστεί στο χριστιανικό Βυζάντιο με την Ελληνική θρησκεία και το όνομα ‘Έλληνας’ ήταν απαγορευμένο επί ποινή θανάτου.

‘Νέα Ρώμη’ (‘Nova Roma’) ήταν το όνομα που δόθηκε από το Ρωμαίο αυτοκράτορα Flavius Valerius Aurelius Constantinus (ελλ. Μέγας και άγιος Κωνσταντίνος) το 330 μ.Χ. στη νέα αυτοκρατορική πρωτεύουσα στα ευρωπαϊκά παράλια των στενών του Βοσπόρου, γνωστή μέχρι τότε ως αρχαίο (ελληνικό) ‘Βυζάντιο’ και στη συνέχεια ως ‘Κωνσταντινούπολη’. Το όνομα «Νέα Ρώμη» επιδίωκε να τονίσει τη συνέχεια μεταξύ της παλιάς και της νέας πρωτεύουσας του Ρωμαϊκού κράτους. Έκτοτε το όνομα αυτό συνόδευε πολλές φορές την επίσημη ονομασία της Κωνσταντινούπολης και ιδίως από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Και σήμερα ακόμη, το όνομα αυτό, διατηρείται στον τίτλο του Οικουμενικού Πατριάρχη ως: «Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, Νέας Ρώμης και Οικουμενικός Πατριάρχης» [Wikipedia, Νέα Ρώμη].

Στο Μεσαίωνα «Ρωμαίοι» αυτοαποκαλούνταν οι σημερινοί έλληνες – χριστιανοί ορθόδοξοι, εξ ου και το νεότερο όνομα «Ρωμιοί», που επικράτησε μέχρι τη σύγχρονη εποχή από τους χρόνους της τουρκοκρατίας (Wikipedia, ‘Ρωμαίοι’). «…Οι πατριάρχαι Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων ονομάζονται μέχρι σήμερον τουρκιστί και αραβιστί Ρούμ Πατρίκ, δηλαδή πατριάρχαι των Ρωμαίων. Οι δε Ορθόδοξοι ομογενείς εις την Κωνσταντινούπολιν λέγονται ελληνιστί Ρωμαίοι ή Ρωμηοί και τουρκιστί Ρούμ.» (βλ. «Ρωμιοσύνη, Ρωμανία, Ρούμελη», του πρωτοπρεσβύτερου Ιωάννη Ρωμανίδη , εκδόσεις Πουρνάρα 2003).

Βλέπουμε λοιπόν ότι η σημερινή ονομασία «Ρωμιός» είναι παραφορά του όρου «Ρωμαίος». Ρωμιός/ Ρωμηός ( =Ρωμη-ός), είναι ο χριστιανός ορθόδοξος. «Ο όρος Ρωμαίος/Ρωμηός είναι γεγονός ότι κατέχει θρησκευτικό χαρακτήρα, ΌΧΙ ΕΘΝΙΚΌ. Ο Δημήτριος Καταρτζής (περ. 1730 – 1807) δίνοντας τον ορισμό της έννοιας, την εξισώνει με τη θρησκεία, ‘Ρωμηός = χριστιανός ορθόδοξος’. Βασίζεται, δηλαδή, στον προσδιορισμό του έθνους μέσα από το χώρο του μιλετίου και ΌΧΙ της ιθαγένειας. Επί τουρκοκρατίας ο οθωμανικός όρος ‘’μιλέτι των Ρωμαίων (Ρούμ)’’ ορίζει τους ελληνόφωνους χριστιανούς ορθόδοξους που ζουν στα όρια της οθωμανικής αυτοκρατορίας.» (Wikipedia).

Άρα ο όρος Ρωμιοσύνη ( = Ρωμη-οσύνη / Ρωμαιο-σύνη) δεν έχει εθνικό χαρακτήρα αλλά θρησκευτικό που όριζε εθνοτικά την ετερόκλητη, από άποψη εθνοτικής ταυτότητας Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, που περιελάμβανε πολυάριθμους υπόδουλους πληθυσμούς, μεταξύ αυτών και τους ελληνόφωνους που ζούσαν στη γη που στην αρχαιότητα άκμασε ο λαμπρός Ελληνικός Πολιτισμός. Στην χριστιανική αυτοκρατορία που ίδρυσε ο Ρωμαίος αυτοκράτωρ Flavius Valerius Aurelius Constantinus (ελλ. Μέγας και άγιος Κωνσταντίνος) ΔΕΝ ΥΠΆΡΧΟΥΝ ΈΘΝΗ παρά μόνο γλωσσικές ομάδες υπό την χριστιανική Πανθρησκεία των Ρωμαίων. Υπό την παραπάνω έννοια ο Flavius Valerius Aurelius Constantinus είναι ο πρώτος »Νεοταξίτης», η ιστορική προσωπικότητα που εισήγαγε την ισοπεδωτική ομογενοποίηση της Παγκοσμιοποίησης του χριστιανισμού, υπό την σιδηρά πυγμή της Αυτοκρατορικής διακυβέρνησης των υπόδουλων γλωσσικών ομάδων της αυτοκρατορίας. Προϋπόθεση επιβολής της ‘’Νέας Τάξης Πραγμάτων» που επέβαλε η επελαύνουσα χριστιανική Πανθρησκεία ήταν η εξάλειψη κάθε τοπικιστικής θρησκευτικής ταυτότητας καθώς και η εξαφάνιση των τοπικών εθίμων και παραδόσεων, μέσω του βίαιου εκχριστιανισμού των υπόδουλων γλωσσικών ομάδων, κυρίως των πληθυσμών της υπαίθρου που αντιδρούσαν σθεναρά στην ομογενοποίηση της χριστιανικής Πανθρησκείας τηρώντας ευλαβικά τις Ελληνικές παραδόσεις, τα ήθη και τα έθιμα της Ελληνικής θρησκείας.

[Ο όρος ‘Παγανισμός’ ταυτίζεται τα πρωτοβυζαντινά χρόνια με τους εναπομείναντες Εθνικούς της υπαίθρου. Η ονομασία προέρχεται από την ιταλική λέξη pαgi που σημαίνει «χωριά» και paganus που σημαίνει «χωρικοί», και καθιερώθηκε επειδή οι πιστοί της ‘’παλιάς» θρησκείας διώκονταν ανηλεώς στις πόλεις με αποτέλεσμα, για να γλιτώσουν τη ζωή τους, να αναγκάζονται να καταφεύγουν στα χωριά. Η Πατρώα θρησκεία στην ύπαιθρο επιβίωσε για αρκετά χρόνια μετά τον αφανισμό της στις πόλεις. Στον ελλαδικό χώρο τα τελευταία λείψανα της Ελληνικής θρησκείας εξαλείφτηκαν περί το τέλος του 8αι. Στη Δύση, κυρίως στα νησιά της Ιταλίας ο ‘’παγανισμός’’ διατηρήθηκε ως τον 7ο αιώνα, ενώ στην Αγγλία και στη Ρωσία μέχρι και το 10ο αιώνα.]

Το όνομα Ρωμανία που αποδίδουν στη σύγχρονη Ελλάδα οι ελληνόφωνες Ρωμαϊκές ελίτ, σημαίνει «χώρα Ρωμαίων» και δηλώνει την πατρίδα των Ρωμαίων (βλ. και Clifton R. Fox, Wikipedia ‘Ρωμανία’), επειδή ‘Ρωμανία’ ήταν ενδώνυμο της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (ή χριστιανικό Βυζάντιο), (βλ. Wolff, Robert Lee (1948), «Ρωμανία: The Latin Empire of Constantinople», Wikipedia ‘Ρωμανία’).

3) Αυτοπροσδιορισμός των ελληνόφωνων, εκκλησιαστικών, πολιτικών και οικονομικών ελίτ του ‘ελληνικού’ κράτους, ως ‘Ρωμαίοι’

Οι πρόγονοι των ελληνόφωνων Ρωμαίων του σημερινού ελλαδικού χώρου αποτέλεσαν για 1000+ χρόνια τον πυρήνα της ελληνόγλωσσης Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (χριστιανικό Βυζάντιο ή Ρωμανία). Με τη συνθήκη του Λονδίνου στις 6 Ιουλίου 1827 υπό τις Μεγάλες Δυνάμεις, Αγγλία, Γαλλία και Ρωσία, για την αναβίωση του Ελληνισμού επιβλήθηκε το νεοσύστατο κράτος να ονομαστεί «Ελλάδα», αν και η εκκλησία έδωσε σκληρή μάχη για το ενδώνυμο «Ρωμανία» ή παραλλαγές του (π.χ. ‘Ελληνική Ρωμανία’ , ‘Ρούμελη’ κλπ). («Πάντως άπαξ και εδέχθησαν οι οπλαρχηγοί του 1821-1827 την ανάγκην να ονομαστούν επισήμως μόνον Έλληνες δια να εξασφαλίσουν την συμπαράστασιν της Ευρώπης και της Ρωσίας, άφησαν εκτεθειμένα τα συμφέροντα του έθνους.» , βλ. «Ρωμιοσύνη, Ρωμανία, Ρούμελη», του πρωτοπρεσβύτερου Ιωάννη Ρωμανίδη, σελ. 149).

Για τη διεθνή ονομασία του νεοσύστατου κράτους επιβλήθηκε το εξώνυμο ‘Greece’. Σημειωτέων ότι οι εγχώριες ελίτ ποτέ δεν ζήτησαν από τη διεθνή κοινότητα να αποκαλεί τη χώρα με την εθνική της ονομασία ‘Hellas’ αντί ‘Greece’, όπως έχει δικαίωμα, όπως έκανε το Ιράν το 1935. Ως διοικητικά σύμβολα του νεοσύστατου κράτους επιβλήθηκαν αρχαιοελληνικά σύμβολα ώστε να διασφαλιστεί ο κοσμικός χαρακτήρας του κράτους· «Η σφραγίς της Διοικήσεως φέρει σημείον χαρακτηριστικόν την Αθηνάν μετά των συμβόλων της φρονήσεως» (σφραγίδα όπου εμφανίζεται η θεά Αθηνά με την ένδειξη «Προσωρινή Διοίκησις της Ελλάδος».

Κατά τη σκληρή – μυστική διαπραγμάτευση της περιόδου 1821 – 1827 που προηγήθηκε της ίδρυσης του κράτους με το ενδώνυμο ‘Ελλάς’, οι Αρχοντορωμαίοι των εκκλησιαστικών και πολιτικών ελίτ ζήτησαν (και πήραν), (α) τη συνταγματική κατοχύρωση της ορθοδοξίας, (β) το Ναύπλιο ως πρωτεύουσα του νεοσύστατου κράτους (ως προελέχθη, η Αθήνα αποκλείστηκε λόγω του προαιώνιου μίσους που οι χριστιανοί – Ρωμαίοι του Βυζαντίου τρέφουν για την Κλασική Ελλάδα, ενώ η πόλη του Ναυπλίου επιλέχθηκε γιατί στις αρχές του προηγούμενου αιώνα ως κτήση του χριστιανικού Βυζαντίου ονομαζόταν ‘Νάπολη της Ρωμανίας’), (γ) τον έλεγχο της παιδείας μέσω του υπουργείου «Παιδείας και Θρησκευμάτων» ώστε να δοθεί η μάχη της πλαστογράφησης της Ιστορίας και να στεριώσει στις συνειδήσεις του ποιμνίου η πρωτοφανής ιστορική αντίφαση του κατασκευασμένου όρου «ελληνοορθοδοξία», και (δ) ένα ρωμαϊκό φλάμμουλο και δύο ρωμαϊκά οικόσημα που έγιναν οι επίσημες σημαίες του ελληνικού κράτους.
[Η ελληνική σημαία με τις ισοπαχείς, οριζόντιες και εναλλασσόμενες λευκές και γαλανές παράλληλες λωρίδες προέρχεται από τους Καραβησιάνους που ήταν ναυτικός στρατιωτικός θεσμός της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας για την υπόδουλη ελλαδική επαρχία της Αυτοκρατορίας. Η σημαία αυτή του ελληνικού κράτους έλκει την καταγωγή της από το φλάμμουλο του δρουγγού των Ελλαδικών, δηλαδή τη σημαία του στόλου της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που είχε ως πεδία δράσης του, κυρίως την ελλαδική επαρχία της αυτοκρατορίας («Ελλαδικό θέμα»). Ως δεύτερη σημαία (λευκός σταυρός σε γαλανό φόντο) επελέγη το οικόσημο των Δουκών, επειδή οι Δούκες είναι από τις ελάχιστες ρωμαϊκές οικογένειες ευγενών και αυτοκρατόρων που καταγόταν από το ελλαδικό θέμα (ελλαδική επαρχία της Ρωμανίας), που έδωσε αρκετούς διακεκριμένους στρατηγούς και ηγεμόνες στην αυτοκρατορία από τον 9ο ως τον 11ο αιώνα. Τέλος, το οικόσημο των Αρχοντορωμαίων Καλλέργηδων μεταφέρθηκε αυτούσιο στην σημαία του σύγχρονου ‘ελληνικού’ κράτους (βλ. αγγλική έκδοση Wikipedia, λήμμα Kallergis family), βλ. εικόνα]

[Στην Αγία Σοφία στην Κωνσταντινούπολη, επάνω στον γυναικωνίτη, κάτω από ένα παράθυρο που σήμερα βλέπει προς το Μπλε Τζαμί και κάποτε έβλεπε προς τον Ιππόδρομο, βρίσκεται στο μαρμάρινο πάτωμα, ένας τάφος (βλ. εικόνα).

Αν δεν ξέρεις που είναι μπορεί και να τον πατήσεις. Δεν ξεχωρίζει εύκολα. Είναι ένα απλό τετράγωνο 80Χ80 εκατοστών. Επάνω του είναι χαραγμένη μια νεκροκεφαλή και από κάτω της τα εξής: HENRICUS DANDOLO 41ος Δόγης της Γαληνότατης Αυτοκρατορίας της Βενετίας – 21 Ιουνίου 1205. Είναι ο τάφος του Ερρίκου Δάνδολου, του ενετού που ηγήθηκε της άλωσης της Κωνσταντινούπολης το 1204.

Ο τάφος του 41ου Δόγη της Βενετίας είναι κενός από το 1261, όταν η Κωνσταντινούπολη έπεσε πάλι στα χέρια των ορθοδόξων Ρωμαίων του Βυζαντίου. Το πλήθος δεν ξέχασε τον άνθρωπο που άλωσε την Κωνσταντινούπολη και εισέβαλε στον ναό της Αγίας Σοφίας. Μαινόμενος και αφηνιασμένος ο κόσμος από τα όσα είχε υποστεί από το 1204 μέχρι το 1261, ανέβηκε στον γυναικωνίτη, έσπασε τον τάφο του Ερρίκου Δάνδολου πήρε τα κόκαλα τα έκαψε και τα διασκόρπισε βρίζοντας και φωνάζοντας κατάρες, στον Βόσπορο.

Το μίσος των ελληνόφωνων Ρωμαίων της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας για τους ομόθρησκούς τους Δυτικούς Λατίνους και Φράγκους, θα παραμείνει άσβεστο για εκατοντάδες χρόνια και όταν κάποια στιγμή θα καταλαγιάσει, τη θέση του θα πάρει η άρνηση και η αμφιβολία για τις προθέσεις της Δύσης. [«1204 η Άλωση που γονάτισε την Βυζαντινή αυτοκρατορία, του Βενιζέλου Λεβεντογιάννη]

Όταν συνέγραψα τη μελέτη για την προέλευση της «ελληνικής» σημαίας υπέθεσα εύλογα ότι η επιλογή αυτή των νεο-Ρωμηών της περιόδου 1821 – 1827, να καταλήξουν κατά τις μυστικές διαπραγματεύσεις με τις μεγάλες δυνάμεις, Αγγλία, Γαλλία και Ρωσία, στο οικόσημο των Αρχοντορωμαίων Καλλέργηδων ως επίσημη σημαία του ‘’ελληνικού’’ κράτους ενέχει οπωσδήποτε ισχυρούς συμβολισμούς. Ότι το ρωμαϊκό οικόσημο των Καλλέργηδων έγινε η ‘’ελληνική’’ σημαία επειδή πιθανόν η απόσχιση των Καλλέργηδων από τη Δύση (απο+σχίζω = αρχαία ελληνική ‘σχίζω’, ουσιαστικό ‘σχίσμα’) συμβολίζει το Σχίσμα των δύο Εκκλησιών, τη διαίρεση και διάσπαση της κοινωνίας μεταξύ της Δυτικής και της Ανατολικής Εκκλησίας. Ότι η επιλογή αυτή των νεο-Ρωμηών συμβολίζει το προαιώνιο μίσος της ελληνόφωνης Ρωμανίας για την φραγκευμένη Δύση.

Αν και η παραπάνω ανάγνωση των μαύρων σελίδων της Ιστορίας μας ελάχιστα απέχει από την πραγματικότητα, αφού πράγματι το μίσος για τη φραγκευμένη Δύση βρίσκεται πίσω από την ‘’ελληνική’’ σημαία, ωστόσο τα ακριβή ιστορικά γεγονότα που καταδεικνύουν τις προθέσεις πίσω από την επιλογή του ρωμαϊκού οικοσήμου των Καλλέργηδων για ‘’ελληνική’’ σημαία οφείλεται συγκεκριμένα στο μίσος για τους φράγκους και ενετούς για την άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204.

Η απόσχιση των Αρχοντορωμαίων Καλλέργηδων και η αποτυχία εδραίωσης της Δημοκρατίας του Αγίου Τίτου, όπως ονομάστηκε η αυτόνομη και ανεξάρτητη δημοκρατία που ανακήρυξαν στην Κρήτη το 1363 οι Καλλέργηδες, στράφηκε κατά της Γαληνότατης Δημοκρατίας της Βενετίας. Οι Καλλέργηδες κατέλυσαν τη βενετική κυριαρχία και ανακήρυξαν την ανεξαρτησία της Κρήτης. Η απόσχιση πνίγηκε στο αίμα και οι αδελφοί Καλλέργη αποκεφαλίστηκαν από τους ενετούς. Ήταν οι ενετοί που με τους φράγκους άλωσαν την Κωνσταντινούπολη Νέα Ρώμη το 1204. Ήταν ο Ερρίκος Δάνδολος, ο 41ος Δόγης της Βενετίας που άλωσε την Κωνσταντινούπολη. Είναι ο τάφος του στο γυναικωνίτη της Αγιάς Σοφιάς που σήμερα είναι κενός από το 1261, όταν την Κωνσταντινούπολη ανέκτησαν οι ελληνόφωνοι Ρωμαίοι του Βυζαντίου που έσπασαν τον τάφο πήραν τα κόκαλα τα έκαψαν και τα διασκόρπισαν βρίζοντας και φωνάζοντας κατάρες, στον Βόσπορο.

Σε ανάμνηση του προαιώνιου μίσους για τους Ενετούς και τους Φράγκους οι νεο-Ρωμηοί της περιόδου 1821-1827 επέλεξαν για ‘ελληνική’ σημαία το οικόσημο των Αρχοντορωμαίων Καλλέργηδων, των αποσχιστών της Γαληνότατης Δημοκρατίας της Βενετίας, που το 1204 άλωσε την Κωνσταντινούπολη Νέα Ρώμη. Τούτων δοθέντων, η σημαία τους, η «ελληνική» σημαία, συμβολίζει το μίσος (τους) για τη Δύση. Η ‘ελληνική’ σημαία είναι το σύμβολο του μίσους για τη Δύση.]

Επιστρέφοντας στον αυτοπροσδιορισμό των ελληνόφωνων ελίτ ως ‘Ρωμαίοι’, να σημειώνω κατ’ αρχάς ότι τα στοιχεία που παρατίθενται παρακάτω αντλούνται από το σύγγραμμα με τίτλο «Ρωμιοσύνη, Ρωμανία, Ρούμελη», του πρωτοπρεσβύτερου Ιωάννη Ρωμανίδη (εκδόσεις Πουρνάρα, έτος κυκλοφορίας 2003, ISBN 960-242-144-4). Περαιτέρω, κρίνεται σκόπιμο να αναφερθεί λεπτομερώς το βιογραφικό του εν λόγω συγγραφέα, ο οποίος θεωρείται «ένας από τους μεγαλύτερους Ορθόδοξους θεολόγους και ανακαινιστής της Ορθόδοξης Θεολογίας», ώστε ο αναγνώστης να αντιληφθεί τη βαρύτητα όσων ακολουθούν.

[Ο πρωτοπρεσβύτερος π. Ιωάννης Ρωμανίδης (2 Μαρτίου 1927 – 1 Νοεμβρίου 2001) ήταν ένας από τους μεγαλύτερους Ορθόδοξους θεολόγους του 20ού αιώνα και ανακαινιστής της Ορθόδοξης Θεολογίας, με την επιστροφή της στην γνησιότητα της αγιοπατερικής παραδόσεως.

Οι γονείς του ήταν από την Ρωμαϊκή Καστρόπολη της Αραβησσού της Καππαδοκίας. Γεννήθηκε στον Πειραιά, στις 2 Μαρτίου 1927. Έφυγε από την Ελλάδα και μετανάστευσε στην Αμερική, στις 15 Μαΐου 1927 (σε ηλικία 72 ημερών), με τους γονείς του και μεγάλωσε στην πόλη της Νέας Υόρκης στο Μανχάταν στην 46η οδό μεταξύ της 2ας και της 3ης Λεωφόρου.

Ήταν απόφοιτος του Ελληνικού Κολεγίου Μπρούκλαϊν, Μασαχουσέτης, της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Γέηλ, Διδάκτωρ της Θεολογικής Σχολής του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ (School of Arts and Sciences). Ομότιμος Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου στην Θεσσαλονίκη και Επισκέπτης Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού του Πανεπιστημίου Μπαλαμάντ, του Λιβάνου από το 1970.

Σπούδασε ακόμη στο Ρωσικό Σεμινάριο του Αγίου Βλαδίμηρου της Νέας Υόρκης, στο επίσης Ρωσικό Ινστιτούτο Αγίου Σεργίου στο Παρίσι και στο Μόναχο της Γερμανίας. Χειροτονήθηκε πρεσβύτερος το 1951 και έκτοτε διακόνησε ως εφημέριος σε διάφορες ενορίες των ΗΠΑ. Μεταξύ των ετών 1958 και 1965 υπηρέτησε ως καθηγητής στη Θεολογική Σχολή Τιμίου Σταυρού.
Η εκλογή του για την Έδρα της Δογματικής στην Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης έγινε στις 12 Ιουνίου 1968. Απεβίωσε την 1 Νοεμβρίου 2001, αφήνοντας πίσω του πλούσιο θεολογικό και ιστορικό έργο.

Τα βιβλία του για την Ρωμιοσύνη, είχαν τεράστια σημασία, για τον χώρο της Ιστορίας. Εξ ίσου όμως μεγάλη υπήρξε η συμβολή και η προσφορά του στην Ορθόδοξη Εκκλησία με τη συμμετοχή του στους Θεολογικούς Διάλογους με Ετερόδοξους, ιδιαίτερα με τον Αγγλικανισμό, αλλά και αλλόδοξους (Ιουδαϊσμό και Ισλάμ). Το γεγονός δε, ότι μητρική του γλώσσα ήταν η Αμερικανική (Αγγλική), του εξασφάλιζε την άνεση που χρειαζόταν, για να αναπτύσσει με κάθε ακρίβεια τις θέσεις της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Η σημασία του θεολογικού του έργου (διδακτικού, συγγραφικού, αγωνιστικού) κάνει πολλούς μελετητές να μιλούν για εποχή προ και μετά τον π. Ρωμανίδη. (Wikipedia, Ιωάννης Ρωμανίδης) ]

Από την μελέτη του συγγράμματος με τίτλο «Ρωμιοσύνη, Ρωμανία, Ρούμελη», του πρωτοπρεσβύτερου Ιωάννη Ρωμανίδη προκύπτει ότι, Ρωμαίοι στην Ελλάδα είναι οι χριστιανοί ορθόδοξοι που μιλούν την ελληνική Γλώσσα. Ότι ο βασιλέας της Κωνσταντινούπολης είναι βασιλιάς όλων των Ρωμαίων. Ότι κύριο ΕΘΝΙΚΌ όνομα των ορθοδόξων χριστιανών δεν είναι το Έλληνας αλλά το Ρωμαίος ή Ρωμηός. Ότι οι μετά το 1821 αποκαλούμενοι από τους νεοέλληνες ‘’έλληνες Πατέρες’’ είναι στην πραγματικότητα ‘’Ρωμαίοι Πατέρες’’, ακριβώς όπως συνέβαινε προ του 1821. Ότι ενώ οι τούρκοι διατήρησαν το γεωγραφικό όνομα της αυτοκρατορίας μας, δηλαδή Ρούμελη ( = χώρα Ρωμαίων) οι νεοέλληνες το κατήργησαν και το αντικατέστησαν με το όνομα Ελλάς, δηλαδή με το όνομα μιας μικρής επαρχίας της μεγάλης Ρούμελης ή Ρωμανίας.

[«Ρωμαίοι είναι μόνον οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί οι ηνωμένοι με την Κωνσταντινούπολιν Νέαν Ρώμην, με επίσημον γλώσσαν την ελληνικήν». | «Οι μόνοι Ρωμαίοι είναι οι ανήκοντες εις την Κωνσταντινούπολιν Νέαν Ρώμην πολίται και ο βασιλεύς αυτών είναι ο μόνος βασιλεύς των Ρωμαίων». | «Πάντοτε ως κύριον ΕΘΝΙΚΌΝ όνομα είχομεν ως Χριστιανοί Ορθόδοξοι το Ρωμαίος ή το Ρωμηός μέχρι σήμερον.» | «… οι σήμερον κακώς λεγόμενοι Βυζαντινοί ελέγοντο πάντοτε Ρωμαίοι. Μάλιστα οι μετά το 1821 υπό των Νεοελλήνων ονομασθέντες ‘’Έλληνες’’ Πατέρες λέγονται πάντοτε Ρωμαίοι Πατέρες, ακριβώς όπως συνέβαινεν εις ημάς προ του 1821.» | «Παραδόξως, ενώ οι Τούρκοι διετήρησαν το γεωγραφικόν όνομα της αυτοκρατορίας μας, δηλαδή Ρούμελη, οι Νεοέλληνες το κατήργησαν και το αντικατέστησαν με το όνομα Ελλάς, δηλαδή με το όνομα μιας μικράς επαρχίας της μεγάλης Ρούμελης ή Ρωμανίας.»]

Ότι οι ελληνόφωνοι κάτοικοι της σημερινής Ελλάδας δεν ταυτίζονται εθνικώς ως Έλληνες αλλά ως Ρωμαίοι, επειδή το όνομα ‘Ελλαδικός’ ήταν όχι εθνικό αλλά επαρχιακό όνομα του ελλαδικού χώρου καθ’όλη τη διάρκεια της αυτοκρατορίας μέχρι και το 1821. Ότι η Ρωμαιοσύνη είναι η μοναδική πηγή ΕΘΝΙΚΉΣ ταυτότητας των ελληνόφωνων. Έτσι αντί οι Έλληνες να αυτοπροσδιορίζονται ως Ρωμαίοι, από τους προγόνους μας Ρωμαίους της Κωνσταντινουπόλεως Νέας Ρώμης, ταυτίζονται με τους ανύπαρκτους Γραικούς που κατασκεύασαν οι Ευρωπαίοι!

[«Οι ελληνόφωνοι δεν ταυτίζονται εθνικώς ως Έλληνες αλλά ως Ρωμαίοι, εφ’ όσον το ελλαδικός ήτο όχι εθνικόν αλλά επαρχιακόν όνομα καθ’ όλον το διάστημα του μεσαίωνος και ίσως μέχρι του 1821. Δηλαδή η Ρωμηοσύνη είναι η μόνη και μοναδική πηγή της εθνικής και κρατικής ταυτότητος των ελληνοφώνων αλλά και των λατινοφώνων Ρωμαίων. (…) Το περίεργον είναι ότι αντί ως Ρωμαίοι να είμεθα οι κατακτηται των Γραικών ή Ελλήνων έχομεν γίνει οι Γραικοί κατακτηθέντες υπό των Ρωμαίων.» | «Έτσι αντί οι Έλληνες να ταυτίσουν ως Ρωμαίοι τον εαυτόν των με τους Ρωμαίους προγόνους των της Κωνσταντινουπόλεως Νέας Ρώμης, ταυτίζουν ως Έλληνες τον εαυτόν των με τους ανυπάρκτους Βυζαντινούς και Γραικούς των Ευρωπαίων.»]

Ότι δεν είναι οι Έλληνες οι πρόγονοί μας αλλά πρόγονοί μας είναι οι Ρωμαίοι πολίτες του κράτους με το όνομα Ρωμανία. Ότι δεν είναι ο Αλέξανδρος ο Μέγας ο Βασιλιάς μας αλλά είναι ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Flavius Valerius Aurelius Constantinus (ελλ. Μέγας και άγιος Κωνσταντίνος). Ότι η Ρωμιοσύνη εκτείνονταν σε ολόκληρη τη Μεσόγειο που σήμερα καλύπτει τις, Αγγλία, Πορτογαλία, Ισπανία, Γαλλία, Ελβετία, Ιταλία, Αυστρία, τα Βαλκάνια, όλη την βόρεια Αφρική, τον Λίβανο, την Συρία, την Τουρκία, και τα ρωσικά παράλια του Ευξείνου Πόντου. Ότι οι χριστιανοί κάτοικοι των Βαλκανίων και της Μέσης Ανατολής είμαστε όλοι Ρωμαίοι. Ότι δεν υπάρχει ελληνικό έθνος, γενικά δεν υπάρχουν έθνη στη χριστιανική Ρωμανία αλλά μόνο γλωσσικές ομάδες («ΓΛΩΣΣΙΚΉ ΟΜΆΣ»). Ότι οι βλαχόφωνοι, οι αρβανιτόφωνοι και οι ελληνόφωνοι είμαστε όλοι χριστιανοί Ρωμαίοι που ανήκουμε στην παραδοσιακή δίγλωσση Ρωμιοσύνη. Ότι η ένωση όλων εμάς των Ρωμαίων βάσει της διγλωσσικής παραδόσεως της αυτοκρατορίας μας είναι απολύτως φυσιολογική. Ότι η διγλωσσική έπρεπε να επιβληθεί ως γλωσσικό ιδανικό, να έχουμε όλοι οι Ρωμαίοι την διγλωσσία των Ρωμαίων της αρχαιότητος, του μεσαίωνα ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΊΑΣ. Ότι σήμερα στα Βαλκάνια οι Ρωμαίοι είμαστε 35 εκατομμύρια (Ρωμαίοι είμαστε οι ελληνόφωνοι, οι σλάβοι, οι αλβανόφωνοι, οι βούλγαροι, οι ρουμάνοι και μολδαβοί) και περί τα 2 εκατομμύρια είμαστε οι Ρωμαίοι στην Κύπρο και λοιπή Μέση Ανατολή.

[«Οι πρόγονοί μας εγνώριζον μόνον οτι ήσαν πολίται του κράτους με το όνομα Ρωμανία και ότι το κράτος αυτό εις τα χρόνια του μεγαλυτέρου ηγέτου της Ρωμαιοσύνης, του Μεγάλου Κωνσταντίνου, εξετείνετο εις ολόκληρον τον μεσόγειον χώρον, που σήμερον καλύπτει την Αγγλίαν, Πορτογαλίαν, Ισπανίαν, Γαλλίαν, Ελβετίαν, Ιταλίαν, Αυστρίαν, τα Βαλκάνια, όλην την βόρειον Αφρικήν, τον Λίβανον, την Συρίαν, την Τουρκίαν, και τας ρωσικάς παραλίας του Ευξείνου Πόντου.» | «Η ιδέα ότι εις το λεγόμενον Βυζάντιον υπήρχεν ελληνική μονογλωσσία και πρακτική πολυγλωσσία είναι ευρωπαϊκός και ρωσικός μύθος. Οι βλαχόφωνοι, οι αρβανιτόφωνοι και οι ελληνόφωνοι Ρωμαίοι ανήκουν εις την παραδοσιακήν δίγλωσσον Ρωμαιοσύνην.» | «Η ένωσις των Ρωμαίων βάσει της ρωμαίικης και της ρωμαϊκής διγλωσσικής παραδόσεως είναι απολύτως φυσιολογική, χωρίς η μία γλωσσική ομάς να επιβουλεύεται την άλλην, αφού τα ρωμαίικα και ρωμαϊκά είναι εξ ίσου επίσημα εις την ιστορικήν Ρωμηοσύνην. Μάλιστα θα έπρεπεν ως γλωσσικόν ιδανικόν να έχουν όλοι οι Ρωμαίοι την διγλωσσίαν των Ρωμαίων της αρχαιότητος, του μεσαίωνος και της τουρκοκρατίας.» | «Εκ της επόψεως ταύτης οι Ρωμαίοι αριθμούνται σήμερον περί τα 35 εκατομμύρια εις τα Βαλκάνια και περί τα 2 εκατομμύρια εις την Κύπρον και λοιπήν Μέσην Ανατολήν. Είναι επίσης γνωστόν ότι οι Χριστιανοί κάτοικοι των Βαλκανίων και της Μέσης Ανατολής λέγονται Ρωμαίοι.»]

Ότι «Οι επαρχίες της Ρωμανίας έχουν κάθε ιστορικόν δικαίωμα να γίνουν πάλιν Ρωμανία, ως ήσαν από τον β’ αιώνα π.Χ. μέχρι του ιε’ αιώνος. Και ούτε χρειάζεται η Κωνσταντινούπολις δια να γίνη αυτό. Όπως ο Μέγας Κωνσταντίνος μετέφερε την Ρώμην από την Δύσιν εις την Ανατολήν, ούτω και σήμερον η Νέα Ρώμη δύναται πάλιν να μεταφερθή.»

Ότι είμαστε Ρωμαίοι, ενώ με το φράγκικο «Γραικός», προ της αλώσεως, οι πρόγονοί μας Ρωμαίοι της Κωνσταντινούπολης αποκαλούσαν τους προδότες λατινόφρονες που επιδίωκαν εθνική και θρησκευτική υποταγή των Ρωμαίων και της Ρωμαιοσύνης στους Φράγκους. Ότι το ‘Έλληνας’ την εποχή εκείνη σημαίνει ειδωλολάτρης και ‘Γραικός’ σημαίνει ψευδορρωμαίος. [«Ολίγον προ της αλώσεως οι Ρωμαίοι (της Κωνσταντινουπόλεως) ήρχισαν να χρησιμοποιούν το φραγκικόν «Γραικός» ως όνομα δια τους προδότας λατινόφρονας οι οποίοι επεδίωκον την εθνικήν και θρησκευτικήν υπόταξιν της Ρωμαιοσύνης εις την Φραγκιάν. Αλλά το Έλλην σημαίνει την εποχήν αυτήν (12 αι.) ειδωλολάτρης, ενώ το Γραικός σημαίνει ψευδορρωμαίος.»]

Ότι η Ρωσία (κατά της οποίας εξαπολύει δριμύτατο «κατηγορώ» για υπονόμευση της Βυζαντινής Ρωμανίας, κατηγορώντας την ότι ιστορικά συνωμοτεί με τους Λατίνους και τους Φράγκους «με αποτέλεσμα να διαλυθή η Μεγάλη Ρωμηοσύνη») έχει παρεκκλίνει από το ορθόδοξο δόγμα των Ρωμαίων – Γραικών πατέρων, έχοντας υιοθετήσει πλήρως την φραγκολατινική θεολογία. Ότι η Ρωσική ορθοδοξία έχει από την εποχή του Μεγάλου Πέτρου εκφυλιστεί σε ‘’φραγκευμένη ρωσική Ορθοδοξία’’. Ότι οι ιστορικοί δεσμοί των φραγκολατίνων με την φραγκευμένη Ρωσία αποδεικνύονται και θεολογικά· κάθε φορά που ένας καθολικός χριστιανός λέει το «πάτερ ημών», ελαττώνεται ο χρόνος της παραμονής του ‘’εις τον τόπον καθάρσεως’’ κατά 300 ημέρες, ενώ όταν μετά την θεία λειτουργία προσεύχεται για την Ρωσία τότε ελαττώνεται κατά 10 χρόνια! Ότι οι γραικύλοι ( = υβριστικός χαρακτηρισμός για τους νεοέλληνες) παίζουν το παιχνίδι σύμφωνα με τα συμφέροντα των Ρώσων και των Ευρωπαίων, με αποτέλεσμα να διαλυθεί η Μεγάλη Ρωμαιοσύνη.

[«Το δράμα της Ρωσίας ήρχισε κυρίως επί Μεγάλου Πέτρου, ότε διεδόθησαν αι αρχαί της σχολαστικής ή φραγκικής θεολογίας τόσον ώστε να καταντήσουν οι Ρώσοι θεολόγοι να γράφουν και να διδάσκουν με όλας τας συνεπείας λατινιστί. Δηλαδή ηρμήνευον τους ‘’Γραικούς’’ Πατέρας μέσω της φραγκολατινικής θεολογίας. Σήμερον ο Αλέξανδρος Σολζενίτζιν καλεί την Ρωσίαν εις επάνοδον όχι εις την φραγκευμένην ρωσικήν Ορθοδοξίαν του Μεγάλου Πέτρου αλλά των ησυχαστών Πατέρων της Ρωμηοσύνης.» | «Ούτω βλέπει κανείς εις τα προσευχητάρια των Κατολίκων να καταγράφωνται μετά τας προσευχάς και το ποσόν των ημερών ελαττώσεως της τιμωρίας εις το καθαρτήριον πυρ. Π.χ. κάθε φορά που ο πιστός λέγει το «Πάτερ ημών», ελαττούται ο χρόνος της παραμονής του εις τον τόπον καθάρσεως… κατά 300 ημέρας! Όταν δε μετά την θείαν λειτουργίαν προσεύχεται δια την Ρωσίαν τότε ελλατούται… κατά 10 χρόνια.» | «Οι Γραικύλοι όμως παίζουν το παιχνίδι ακριβώς κατά τα συμφέροντα των Ευρωπαίων και Ρώσων, με αποτέλεσμα να διαλυθή η Μεγάλη Ρωμηοσύνη.»]

Ότι οι φράγκοι και η φραγκευμένη Ρωσία, η εξευρωπαϊσμένη από τους φράγκους δλδ Ρωσία, ευθύνονται για την διάλυση της Ρωμανίας. Ότι ο ρωσικός πανσλαβισμός έδωσε μεγάλο αγώνα στα Βαλκάνια να σταματήσει τη χρήση του ονόματος ‘Ρωμαίος’ μεταξύ των κατοίκων των βαλκανικών επαρχιών της Ρωμανίας. Ότι αυτό επετεύχθη με τη ρωσική και ευρωπαϊκή προπαγάνδα, ότι οι βυζαντινοί ήταν αποικιοκράτες που καταδυναστεύαν τους Σλάβους, τους Ρουμάνους, τους Αρβανίτες, και τους αραβόφωνους Ρωμαίους. Ότι ο ρωσικός πανσλαβισμός έδωσε μάχη για να αποδείξει ότι το τουρκικό όνομα Ρούμελη, το οποίο σημαίνει η χώρα των Ρωμαίων, δεν αντιστοιχεί προς την πραγματική σύνθεση του πληθυσμού της Θράκης, της Μακεδονίας και της Ηπείρου.

[«Πάντως οι Σλαΰοι υπό την ηγεσίαν του ρωσικού Πανσλαυισμού έκαμον μέγαν αγώνα να σταματήσουν την χρήσιν του ονόματος Ρούμ ή Ρωμαίος μεταξύ των κατοίκων των εν λόγω επαρχιών, δια να αποδείξουν ότι το τουρκικόν όνομα Ρούμελη, το οποίον σημαίνει η χώρα των Ρωμαίων, δεν αντιστοιχεί προς την πραγματικήν σύνθεσιν του πληθυσμού της Θράκης, της Μακεδονίας και της Ηπείρου.» | «Τούτο μάλιστα επετεύχθη με την ρωσικήν και ευρωπαϊκήν προπαγάνδαν, καθ’ ήν οι λεγόμενοι Βυζαντινοί ή Γραικοί κατεδυνάστευον τους Ρουμάνους, τους Αρβανίτας, και τους αραβόφωνους Ρούμ και ευρίσκοντο ανάμεσα των ως αποικιοκράται.»]

Ότι το αποτέλεσμα της ευρωπαϊκής και ρωσικής προπαγάνδας ήταν η διάσπαση της Ρωμιοσύνης και η αφομοίωση των εκτός Ελλάδος Ρωμαίων υπό του τοπικού εθνικού και πολιτικού περιβάλλοντος, με αποτέλεσμα οι Ρωμαίοι της Αιγύπτου, των Ιεροσολύμων, του Λιβάνου, της Συρίας, της Τουρκίας, της Ρωσίας, της Ρουμανίας, της Βουλγαρίας, της Σερβίας και της Αλβανίας, συνήθισαν σιγά – σιγά στην ιδέα ότι στην Ελλάδα υπάρχουν μόνον Γραικοί και όχι ΟΜΟΕΘΝΕΊΣ ΤΩΝ Ρωμαίοι! [«Το αποτέλεσμα της γραμμής αυτής ήτο η διάσπασις της Ρωμαιοσύνης, η αφομοίωσις των εκτός Ελλάδος Ρωμαίων υπό του επικρατήσαντος πολιτικού και εθνικού περιβάλλοντος και ο αφανισμός της ρωμαίικης γλώσσης από την Αίγυπτον, τα Ιεροσόλυμα, τον Λίβανον, την Συρίαν, την Τουρκίαν, την Ρωσίαν, την Ρουμανίαν, την Βουλγαρίαν, την Σερβίαν και την Αλβανίαν, αφού οι Ρούμ ή Ρωμαίοι, ή Ρωμάνοι των περιοχών αυτών ολίγον κατ’ ολίγον συνήθισαν εις την ιδέαν ότι εν Ελλάδι υπάρχουν μόνον Γραικοί και όχι ΟΜΟΕΘΝΕΊΣ των Ρωμηοί, οίτινες ομιλούν γραικικά, και όχι ρωμαίικα.»]

Ότι «Παραδόξως όμως οι εξωτερικοί εχθροί της Ρωμαιοσύνης εύρον εν Ελλάδι ένα αφελή σύμμαχον, το δουλοπρεπές εις την Φραγκιάν νεογραικικόν πνεύμα. Τούτο ατυχώς εκυριάρχησεν από το 1821· εμφορούμενον δε από την τότε ευρωπαιοφραγκικήν και ρωσικήν παρερμηνείαν, προκατάληψη και περιφρόνησιν δια την μεσαιωνικήν Ρωμαιοσύνην και από αφοσίωσιν εις την ευρωπαϊκήν περί αρχαίων Ελλήνων αντίληψιν και δημιουργούν εις τους Ρωμηούς φανατισμον ενός τευτονικού τύπου ρατσισμού, με την σκέψιν ότι είναι απόγονοι μόνον των αρχαίων Ελλήνων, εκήρυττεν εις τους ελλαδικούς Ρωμηούς ότι δεν πρέπει να λέγωνται εις τα εξής Έλληνες και Ρωμαίοι, αλλά μόνον Έλληνες και Γραικοί.».

Ότι «Το δουλοπρεπές εις την Φραγκιάν και εις την φραγκευμένην Ρωσίαν νεογραικικόν πνεύμα έχει εγκαταλείψει τα ρωμαίικα και νομίζει ότι εξυπηρετεί το έθνος, όταν συντελή εις την υποταγήν των Ρωμαίων εις τα κοινωνικά και πολιτικά συστήματα των ξένων.».

Ότι «Οι Γραικύλοι της Ελλαδίτσας έχουν τόσον εμβολιασθή εις τον κορμόν του ευρωπαϊκού πολιτισμού, ώστε θεωρούν πλέον την ιστορίαν της Ευρώπης και της Ρωσίας ως ιδικήν των ιστορίαν και τα αισθήματα και όνειρα των Ευρωπαίων και Ρώσων ως ιδικά των.».

Ότι «Οι πραγματικοί βασιλείς των Ρωμαίων εν Νέα Ρώμη λέγονται ψευδώς ‘’βυζαντινοί αυτοκράτορες’’. Παραδόξως όμως το ίδιον ακριβώς συμβαίνει εις τα σχολικά βιβλία της Ελλάδος ως και εις ελληνικάς εγκυκλοπαίδειας. Τούτο οφείλεται εις την τεραστίαν επιρροήν ή ίσως και ωργανωμένα σχέδια των Ευρωπαίων και Ρώσων μέσω των Νεογραικύλων. Το δουλοπρεπές εις την Φραγκιάν και αφελέστατον νεογραικικόν πνεύμα φαίνεται σαφώς εις το παράδειγμα του Αδαμαντίου Κοραή. Ούτος απορρίπτει ως ΕΘΝΙΚΟΝ όνομα το Ρωμαίος και ισχυρίζεται ότι πρέπει να λεγώμεθα ή Έλληνες ή Γραικοί.».

Ότι «Οι Νεογραικύλοι όχι μόνον δεν τα αντιλαμβάνονται αυτά, αλλά και θυμώνουν, όταν τα ακούουν, διότι το βασικόν δόγμα των είναι ότι τα φώτα ευρίσκονται ή εις την Ευρώπην ή εις την Αμερικήν ή εις την Ρωσίαν, πιστεύουν δε ότι μόνον οι αποδεχθέντες τα φώτα ταύτα Έλληνες φωτίζονται.».

Ότι «Οι Γραικύλοι όμως παίζουν το παιχνίδι ακριβώς κατά τα συμφέροντα των Ευρωπαίων και Ρώσων, με αποτέλεσμα να διαλυθή η Μεγάλη Ρωμηοσύνη.».

Ότι «Ο Γραικύλος με την εμπιστοσύνην του εις το ανύπαρκτον φιλότιμον και τον ανύπαρκτον φιλελληνισμόν των ξένων έχει την πνευματικήν δομήν του ΠΡΟΔΟΤΟΥ. Αλλά αντί να απόκτηση όργανον, γίνεται όργανον. Δεν αρκεί τούτο, αλλά και πιστεύει ακραδάντως ότι η ΠΡΟΔΟΣΊΑ του αυτή είναι ο ύψιστος πατριωτισμός.».

Ότι «Όμως το Ρωμαίικον όχι μόνον δεν έσβησεν, αλλά υποβόσκει ισχυρώς εις την ψυχήν του Ρωμηού παρ’ όλας τας προσπαθείας των Νεογραικών να καταστρέψουν την Ρωμαιοσύνην δια της υποδουλώσεώς της εις την Ευρώπην και την εξευρωπαϊσθείσαν Ρωσίαν.».

Ότι «Ο σημερινός Ρωμηός δεν γίνεται ο Γραικύλος της Ευρώπης, της Αμερικής και της Ρωσίας.».

Ότι, τέλος, «Αδίστακτοι τίνες ψευδοεπιστήμονες προπαγανδισταί ξένοι δεν εντρέπονται να ισχυρίζωνται ακόμη ότι η Ελλάς και οι Έλληνες ήσαν υπόδουλοι εις τους Βυζαντινούς και ότι Η ΑΡΧΉ ΤΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΕΩΣ ΤΩΝ ΕΛΛΉΝΩΝ υπήρξεν η πτώσις της Κωνσταντινουπόλεως Νέας Ρώμης εις τους Τούρκους.»

4) Αρκτουάριοι, Ρεφερενδάριοι, Άρχοντες Μαΐστορες κ.λπ: Ρωμαϊκοί τίτλοι και οφίκια του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως Νέας Ρώμης στις ελίτ που κυβερνούν το ‘’ελληνικό’’ κράτος

Αγγελόπουλος (Αθανάσιος, Παναγιώτης, Λυκούργος), Αγγελικούσης, Αγγελίδης, Αλευράς, Γουλανδρής, Δαυίδ, Δαφέρμος, Θεοχαράκης, Κόκκαλης (Σωκράτης, Βασίλειος), Κόκκινος , Λάτσης (Ιωάννης, Σπυρίδων) , Κοντομηνάς, Μαρίνος (Αναστάσιος , Ιωάννης), Μαρτίνος, Νομικός , Πατέρας (Δημήτριος , Νικόλαος), Ποταμιάνος, Περατικός, Λαιμός (Νικόλαος, Μάρκος, Γεώργιος, Δημήτριος, Θεόδωρος, Ιωάννης, Μιχαήλ), Τσάκος, Χατζηιωάννου, Κρητικός, Κυπριανού. [Ονομαστικός Κατάλογος των 389 Οφφικιάλων της μεγάλης του Χριστού εκκλησίας, Ιστότοπος Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως Νέας Ρώμης]

«Ο βιομήχανος Παναγιώτης Αγγελόπουλος, ο εφοπλιστής Γιάννης Λάτσης, ο επιχειρηματίας Σωκράτης Κόκκαλης, ο πρόεδρος τής ΑΕΚ Δημήτρης Μελισσανίδης και δεκάδες άλλοι γνωστοί επιχειρηματίες, καθηγητές πανεπιστημίων, δικαστικοί κ.λπ. είναι οι μεγάλοι κληρονόμοι των τίτλων τής ανατολικής ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Μπορεί οι τίτλοι αυτοί να μην τους δόθηκαν από τους Ρωμαίους αυτοκράτορες του Βυζαντίου, τους πήραν όμως, από τον Πατριάρχη των Ρωμαίων στην Κωνσταντινούπολη (τουρκικά: Ρούμ Πατρίκ, δηλαδή πατριάρχης των Ρωμαίων).». [εφημ. Το Βήμα, «Οι Άρχοντες τού Φαναρίου»]

Ο ρωμαϊκός θεσμός των Αρχόντων Οφφικιάλων, άγει τις ρίζες του στην Ιεραρχία της Βυζαντινής Ρωμανίας και εισήλθε στον εκκλησιαστικό χώρο αρχικώς περί τον Θ΄ αιώνα. Τα οφφίκια σήμερα απονέμονται κατά «πατριαρχικήν φιλοτιμίαν και προαίρεσιν» ως ανταμοιβή υπηρεσιών προς το Πατριαρχείο. Πρόεδρος της Αδελφότητος Οφφικιάλων είναι ο Μέγας Άρχων Πρωτέκδικος.

Οφφικιάλοι του Αλεξανδρινού Θρόνου (σύνολο 97 Άρχοντες):

Ο τίτλος της Αρχόντισσας των Εκκλησιών έχει απονεμηθεί από το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας στη Βαρδινογιάννη Μαριάννα, Πρέσβυς Καλής Θελήσεως UNESCO.
Ο Δούκας Πέτρος, πρ. Υπουργός, είναι Μέγας Άρχων Δικαιοφύλαξ.

Ζαΐμης Ανδρέας, πρ. Υπουργός, Μέγας Άρχων Ρεφερενδάριος.

Μπουρδάρα Καλλιόπη, τ. Υπουργός, Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Αθηνών, Αρχόντισσα.

Παναγιωτόπουλος Γεώργιος, ε.τ. Πρόεδρος Συμβουλίου Επικρατείας, Άρχων Έκδικος.

Φορτσάκης Θεόδωρος, Βουλευτής, Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών, Άρχων Δικαιοφύλαξ.
[Επίσημος ιστότοπος του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής: Οφφικίαλοι του Θρόνου]

«Η Εκκλησία στις μέρες μας, διαθέτει στις θέσεις κλειδιά τού κρατικού μηχανισμού και τής δημόσιας ζωής έναν δικό της παράλληλο μηχανισμό. Όπως επί οθωμανικής περιόδου συνέχισαν να δίνονταν από το Πατριαρχείο βυζαντινοί τίτλοι σε κοτζαμπάσηδες και άλλους πολιτικοθρησκευτικούς ταγούς τής Ρωμαιοσύνης (π.χ. στον πανίσχυρο προεστό τής Λιβαδειάς, Άρχοντα Λογοθέτη) έτσι και σήμερα δίνονται τίτλοι σε οικονομικούς, στρατιωτικούς, θρησκευτικούς, πολιτικούς και άλλους παράγοντες τής δημόσιας ζωής, σε ανθρώπους τής Παιδείας, τής Δικαιοσύνης και γενικά σε επιλεγμένα πρόσωπα τής νεορωμέικης νομενκλατούρας με αμοιβαίο βεβαίως, όφελος.» (εφημ. Το Βήμα, «Οι Άρχοντες τού Φαναρίου»).

Άρχοντες Κανστρίνσιοι, Άρχοντες Ακτουάριοι, Άρχοντες Μαΐστορες κ.λπ. κ.λπ.. Σήμερα, όλα τα Πατριαρχεία διαθέτουν τους δικούς τους Άρχοντες με πλέον ξακουστό το Τάγμα των Αρχόντων τού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.

«Η μετριότης ημών διά τής Χάριτος τού Παναγίου και Τελεταρχικού Πνεύματος προχειρίζεται σε τον Εντιμότατον Αρχοντα τής τού Χριστού Αγίας και Μεγάλης Εκκλησίας», δηλώνει ο Πατριάρχης και ενδύει τον Άρχοντα με μανδύα και τού δίνει μια αναμμένη λαμπάδα, ενώ όσοι παρακολουθούν την ακολουθία αναφωνούν: «Άξιος… άξιος!».

Σήμερα, 389 άνδρες και γυναίκες είναι οφφικιάλοι τού πατριαρχείου: Από την Εκκλησία τής Ελλάδος 138, από την Αρχιεπισκοπή Θυατείρων και Βρετανίας 135, από την Αρχιεπισκοπή Νέας Ζηλανδίας 14, από την Αρχιεπισκοπή Αυστραλίας 25, από τη Μητρόπολη Βελγίου 10, από την Ελβετία 30, από τη Γαλλία 18, από τη Γερμανία 8, από την Ιταλία 5 και από την Τουρκία 11. [Εφημ. «Το Βήμα», «Οι Άρχοντες τού Φαναρίου» του Μ. Αντωνιάδου]

5) Συγκρότηση εγκληματικής οργάνωσης πάνω στην ταριχευμένη σορό του Ιωάννη Καποδίστρια

Η συγκρότηση, διεύθυνση και μαζική ένταξη χιλιάδων μελών στην εγκληματική οργάνωση που λεηλάτησε τη χώρα χρονολογείται στη μετεπαναστατική Ελλάδα, αμέσως μετά την ίδρυση του ελληνικού υβριδίου. Η συγκρότηση της εγκληματικής οργάνωσης έγινε με πρωτοβουλία των κοτζαμπάσηδων του Φαναρίου και των εφοπλιστών της Ύδρας, πάνω στην ταριχευμένη σορό του δολοφονηθέντος Καποδίστρια, του πρώτου (και τελευταίου) Κυβερνήτη της Ελλάδος.

Με την ιδιότητα του πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδας, ο Καποδίστριας προσπάθησε όσο του επέτρεψαν οι δολοφόνοι του, να απαλύνει, να επουλώσει να θεραπεύσει το καταματωμένο σώμα της Ελλάδας. Όταν o Καποδίστριας έφτασε στην Ελλάδα εκείνο που βρήκε ήταν παντού ερείπια. Τα ερείπια αυτά είχαν συσσωρευτεί όχι τόσο από τον αιματηρό επαναστατικό αγώνα του 21, αλλά από τον εμφύλιο σπαραγμό, την διχόνοια, την πολυαρχία και την αδυναμία των Ελλήνων να συμφωνήσουν ώστε να κυβερνηθούν με φιλελεύθερους και αντιπροσωπευτικούς θεσμούς. Ο κάθε πολιτικός ή στρατιωτικός αρχηγός είχε το δικό του κόμμα και ήθελε την εξουσία για λογαριασμό του. Η διχόνοια μεταξύ των ελλήνων είχε φτάσει στο έσχατο σημείο. Από άκρον εις άκρον της χώρας επικρατούσαν οι ληστείες, η πειρατεία, η διαρπαγή. Έτσι έφτασαν στο σημείο οι έλληνες να θεωρούν ότι περισσότερο ασφαλείς ήσαν κάτω από την διακυβέρνηση των τούρκων παρά με εθνική ελευθερία! [Ινφογνώμων Πολιτικά, Η δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια]

Μια από τις πρώτες ενέργειες του Καποδίστρια ήταν να διαλύσει τις παραστρατιωτικές ομάδες που λεηλατούσαν τους ελληνόφωνους πληθυσμούς και να συγκροτήσει τακτικό στρατό. Η ενέργειά του αυτή οδήγησε σε σύγκρουση με τους Φαναριώτες του Πατριαρχείου και τις ομάδες που εκπροσωπούσαν συμφέροντα των Αρχοντορωμαίων πολιτικάντηδων και εφοπλιστών. Την αντιπολίτευση κατά του Καποδίστρια απάρτιζαν στον ελλαδικό χώρο οι παραμερισμένοι από την εξουσία, οι κοτζαμπάσηδες και οι εφοπλιστές. Σύμφωνα με τη Wikipedia «Οι φατριασμοί και τα τοπικιστικά, οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα των κοτζαμπάσηδων, Φαναριωτών και πλοιοκτητών, οι οποίοι και επεδίωκαν διατήρηση των προνομίων και συμμετοχή στη νομή της εξουσίας, σε συνδυασμό με τα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων προετοίμασε το έδαφος και οδήγησε στην πολιτική και φυσική εξόντωση του πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδας στις 9 Οκτωβρίου 1831 (27 Σεπτεμβρίου 1831 με το Ιουλιανό ημερολόγιο)» (Wikipedia, Ιωάννης Καποδίστριας). H ταριχευμένη σορός του Ιωάννη Καποδίστρια εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα στο Κυβερνείο για αρκετές ημέρες και η κηδεία του τελέστηκε στις 18 Οκτωβρίου του 1831 με μεγαλοπρέπεια στο ναό του Αγίου Γεωργίου. Τα σπλάχνα του Κυβερνήτη τοποθετήθηκαν εντός πολυτελούς θήκης κάτω από το βήμα του ναού του αγίου Σπυρίδωνα στο Ναύπλιο.

Από το 1830, συσπειρώθηκαν εναντίον του Καποδίστρια οι αρχομανείς πολιτικοί, οι κοτζαμπάσηδες του Φαναρίου και οι εφοπλιστές της Ύδρας, ενώ οι στρατιωτικοί αρχηγοί και ο λαός βρισκόταν στο πλευρό του. Στην Ύδρα, ο Λάζαρος Κουντουριώτης έταξε 1.000 βενέτικα φλουριά σε όποιον σκότωνε τον Καποδίστρια. Η δραστηριότητα της αντιπολίτευσης, που κατευθυνόταν από την Ύδρα, κυρίως μέσω της εφημερίδας *Απόλλων*, του Πολυζωΐδη, στις αρχές του 1831 κορυφώθηκε. Σημειώθηκαν αντικυβερνητικές εξεγέρσεις στη Μάνη και την Ανατολική Στερεά, ενώ υδραίικα πλοία, παρακινούσαν τα κυκλαδονήσια σε αποστασία. Ο Καποδίστριας κατόρθωσε να καταστείλει τις περισσότερες από αυτές, ενώ στη Μάνη ο Κανάρης συλλαμβάνει τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη ως βασικό υποκινητή και να τον φυλακίζει στο Ναύπλιο.

Όμως στις αρχές Αυγούστου, οι Υδραίοι πλοιοκτήτες έπεισαν τον Μιαούλη να καταλάβει τα πολεμικά πλοία στο ναύσταθμο του Πόρου. Ο πλοιοκτήτης Ανδρέας Μιαούλης, αν και διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στην επανάσταση του 1821, ήταν αυτός που ως διοικητής ναύαρχος του ελληνικού στόλου, στην ανταρσία της Ύδρας κατά του Καποδίστρια, οδηγήθηκε στην ΠΥΡΠΌΛΗΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΎ ΣΤΌΛΟΥ στον Πόρο! Το εγκληματικό αυτό στοιχείο που τιμάται ως εθνικός ήρωας, ο στασιαστής κατά του Καποδίστρια πλοιοκτήτης Ανδρέας Μιαούλης που πυρπόλησε τον ελληνικό στόλο, υπήρξε ο γενάρχης της οικογένειας των Μιαούληδων και γιος του ήταν ο μετέπειτα πρωθυπουργός της Ελλάδας, Αθανάσιος Μιαούλης! (με πληροφορίες από Wikipedia).

Ανεξάρτητα με το ρόλο των μεγάλων δυνάμεων στη δολοφονία Καποδίστρια, έκτοτε την Ελλάδα κυβερνά η ίδια εγκληματική οργάνωση που συγκροτήθηκε με σκοπό τη δολοφονία του Καποδίστρια. Την εγκληματογόνο δράση της οργάνωσης, που φτάνει ως την ύστερη μεταπολίτευση, τερματίζει η επέμβαση της Διεθνούς Κοινότητας στις 8 Μαΐου 2010, με την υπαγωγή της χώρας σε Δρακόντειο, Υπερεκατονταετές Καθεστώς Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου.

Advertisements